Μπορούμε να μιλάμε για μια επιστροφή του συνειδητού πολίτη, που συμμετέχει και παρεμβαίνει μαζί με άλλους στα κοινωνικά δρώμενα; Ισως. Τουλάχιστον έτσι δείχνουν πολλά από τα στοιχεία που έχουμε στα χέρια μας, αλλά και οι μαρτυρίες πολιτών που δημοσιεύουμε σε αυτό το αφιέρωμα. Χωρίς αμφιβολία ξέρουμε ότι ζούμε σε μια ατομικιστική εποχή. Η κατά Μαρξ αποξένωση σε πλήρη δικαίωση. Αποξενωμένοι από τον διπλανό μας, από τη δουλειά μας, από τα προϊόντα και τις αξίες που παράγουμε.

Οι πρόσφατες φωτιές στην Αττική και αλλού ανέδειξαν τον ρόλο του εθελοντή-πολίτη. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες, επίσης, δημιούργησαν κύμα εθελοντισμού, το οποίο δυστυχώς δεν είχε συνέχεια. Επρόκειτο για πολίτες που ήθελαν να προσφέρουν. Ωστόσο υπάρχουν δεκάδες πολίτες που συμμετέχουν με τον δικό τους τρόπο στα κοινά, διεκδικώντας ή προβάλλοντας συγκεκριμένες επιλογές. Και αυτό είναι παρήγορο σημάδι στη σημερινή εποχή. Η αλήθεια είναι ότι ο πολίτης όπως τον γνωρίσαμε τον προηγούμενο αιώνα, δραστήριο και συμμέτοχο, δεν υπάρχει πια.