Ηh s n, η μελαγχολία και θλίψη, αυτό το διάχυτο συναίσθημα των συμπολιτών του που ο Ορχάν Παμούκ περιγράφει στο ομώνυμο της γενέθλιας πόλης του βιβλίο (Ιστανμπούλ,πόλη και αναμνήσεις), είναι ζήτημα αν μειώθηκε καθόλου μετά την πρόσφατη απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου να μην απαγορεύσει τη λειτουργία του κυβερνώντος κόμματος, για τους Τούρκους εκείνους που πιστεύουν ότι ανήκουν και στη Δύση. Ο κεμαλισμός προβάλλεται, εδώ και περισσότερα από 80 χρόνια, σαν κίνημα ...

ΗΕυρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή έχει ένα μόνιμο διαρθρωμένο διάλογο, δώδεκα χρόνια, με την τουρκική πλευρά. Εχουμε συστήσει μια μεικτή συμβουλευτική επιτροπή στην οποία μετέχουν από την ευρωπαϊκή πλευρά 18 συνάδελφοί μου της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής και από την τουρκική πλευρά 18 εκπρόσωποι εργοδοτών, εργαζομένων και λοιπών συνιστωσών της κοινωνίας των πολιτών. Αυτός ο διάλογος περνάει διάφορες φάσεις,...

Η Τουρκία, χωρίς αμφιβολία, είναι μια μεγάλη και σημαντική χώρα της Ανατολικής Μεσογείου. Τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε ευρωπαϊκή τροχιά και προσπαθεί, άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε όχι, να προσαρμόσει την πολιτική, κοινωνική και οικονομική ζωή της στα πρότυπα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Οι εξελίξεις τόσο στον εσωτερικό δημόσιο βίο όσο και στις εξωτερικές της σχέσεις είναι ραγδαίες. Με δεδομένες τις αναδιαμορφώσεις του πολιτικού σκηνικού των τελευταίων ετών, την άνοδο του Κόμματος ...

Η τουρκική εμπειρία της τελευταίας δεκαετίας φανερώνει ότι συνεχίζεται μια διαδικασία εκσυγχρονισμού που ξεκίνησε στο τέλος του 18ου αιώνα με τα προγράμματα μεταρρύθμισης των Οθωμανών και κατέληξε στον σχηματισμό ενός έθνους-κράτους στις αρχές του 20ού αιώνα με την υιοθέτηση του κεμαλικού παραδείγματος εκσυγχρονισμού. Στις ημέρες μας τα αυταρχικά στοιχεία του κεμαλικού παραδείγματος είναι υπό διαπραγμάτευση περισσότερο από ποτέ. Η ταυτόχρονη άνοδος του πολιτικού ισλαμισμού (άρρηκτα συνδεδεμένη με το πρόσωπο του Ν.

Το τουρκικό Συνταγματικό Δικαστήριο απέδειξε με την απόφασή του της 31ης Ιουλίου ότι κάτω από ορισμένες συνθήκες το πολιτικό σύστημα της χώρας διαθέτει την ικανότητα επίτευξης συμβιβασμών μεταξύ φορέων των εξουσιών και πολιτικών δυνάμεων. Αν όμως προσωρινά αποτράπηκε μια κρίση που θα είχε σοβαρές επιπτώσεις στην εσωτερική πολιτική σταθερότητα και στην ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας, γεγονός παραμένει η μονιμότερη διαμάχη μεταξύ του κεμαλικού κατεστημένου-με κύριους εκφραστές τον στρατό, ένα τμήμα του δικαστικού σώματος και της κρατικής γραφειοκρατίας- και του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ).

Ημεγάλη άνθηση των οικονομικών συναλλαγών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας τα τελευταία χρόνια έχει θεωρηθεί από πολλούς ως ένα αισιόδοξο προμήνυμα του πώς θα μπορούσαν να εξελιχθούν οι διμερείς σχέσεις ευρύτερα εάν οι δύο πλευρές εστίαζαν τη δράση τους σε τομείς και δραστηριότητες που παράγουν αμοιβαία οφέλη, αντί να αφήνουν τις διαφορές και διαφωνίες τους αυτές να επιβάλλουν το κλίμα. Πράγματι, ως το 1999- 2000 οι διμερείς εμπορικές συναλλαγές ευρίσκοντο σε ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα, οι δε άμεσες ξένες επενδύσεις (ΑΞΕ) ήταν σχεδόν ανύπαρκτες.

Πώς βλέπουμε εμείς οι Ελληνες την Τουρκία; Σαν ένα κομμάτι μπετόν, που αν δεν το σπάσεις κινδυνεύεις να το φας στο κεφάλι, ή σαν ένα καζάνι που βράζει, το οποίο μπορεί να είναι και πιο επικίνδυνο από το μπετόν, αλλά μπορεί και να υποστεί και μια διαδικασία εκτόνωσης; Νομίζω ότι στην ιστορική μας συνείδηση, ταυτίζοντας συνήθως τη σημερινή Τουρκία με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, πάμε προς την κατεύθυνση του μπετόν. Εν τούτοις, η πραγματικότητα δείχνει ότι πρόκειται για καζάνι που βράζει και είναι ενδιαφέρον να δει κάποιος αν το καζάνι αυτό που βράζει μπορεί να βγάλει και ζουμί και τι είδους ζουμί μπορεί να είναι αυτό.

Ηιδιαίτερα εύθραυστη αστάθεια και ο έκδηλα μεταβατικός- με αβέβαιο προορισμό- χαρακτήρας της καθεστωτικής ισορροπίας στην Τουρκία, σε συνδυασμό με το ότι η μελλοντική ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ενωση φαίνεται να είναι ολοένα λιγότερο «επί τάπητος», οδηγεί πολλούς στην αναθεώρηση της θεωρουμένης ως παγίας ελληνικής υποστήριξης της τουρκικής ένταξης. Η αιτία του αναθεωρητικού αυτού προβληματισμού πρέπει να αναζητηθεί στο ότι η «πάγια ελληνική θέση» αποτελούσε στην πραγματικότητα ...

Ηπρόσφατη πρωτοβουλία επαναπροσέγγισης των ευρωμεσογειακών σχέσεων μέσω της «Ενωσης για τη Μεσόγειο» φιλοδοξεί να θέσει τις βάσεις για την ανάπτυξη ενός κοινού βήματος διαλόγου για την ειρηνική και πολιτική επίλυση των έντονων συγκρούσεων στις περιοχές της Νότιας και της Ανατολικής Μεσογείου, υπογραμμίζοντας την ανάγκη πολιτικής σταθεροποίησης ως βασική προϋπόθεση για την κοινωνικοοικονομική ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής. Η ανάγκη, ωστόσο, για πολιτική σταθεροποίηση ...