Καλησπέρα,

θα ήθελα προτού ξεκινήσουν τα σχόλια στο θέμα αυτής της συζήτησης να κάνω μια μικρή παρέκβαση και να αναφερθώ και εγώ στην Αμαλία, στην Αμαλία Καλυβινού που έφυγε πριν λίγες μέρες από κοντά μας και που μας συγκλόνισε όλους με το ψυχικό της σθένος και τη γενναιότητά της να ξεσκεπάσει, χωρίς φόβο, αλλά με πολύ πάθος τα κακώς κείμενα στο χώρο της υγείας. Η Αμαλία είχε τη δύναμη, παρά τον προσωπικό της γολγοθά, μέσα από το blog της (fakellaki.blogspot.com)να περάσει το μήνυμά της και να κινητοποιήσει ανώνυμους και επώνυμους πολίτες να λάβουν δράση, δείχνοντας σε όλους μας ότι όχι μόνο μπορούμε να κάνουμε το πιο αποκαλυπτικό ρεπορτάζ για θέματα που μας αφορούν όλους, αλλά ότι μπορούμε πράγματι να παρέμβουμε και να αλλάξουμε τα πράγματα. Η 1η Ιουνίου αποφασίστηκε να αφιερωθεί, από όλη την ελληνική κοινότητα των bloggers, στη μνήμη της και στον αγώνα της. Καλό ταξίδι Αμαλία και σε ευχαριστούμε...

Λήδα Τσενέ

Καλησπέρα απο μένα.
Συμμετοχική δημοσιογραφία.Όμορφο φαινόμενο , αναμενόμενο ήταν να δημιουργηθεί με την ραγδαία αύξηση των ανθρώπων που χρησιμοποιούν το διαδίκτυο , καθώς το διαδίκτυο είναι το κύριο μέσο το οποίο "ευθύνεται" για την δημιουργία της.
Ο κύριος λόγος δημιουργίας της είναι το ότι όλοι οι πολίτες θέλουν να εκφράσουν τις απόψεις τους, τις αντιρρήσεις τους και να δείξουν κυρίως πως δεν συμπλέουν με όλους αυτούς οι οποίοι εμφανίζονται ως εκπρόσωποι όλων μέσω των ΜΜΕ.
Δεν είναι δυνατόν όμως να καλούμαστε δημοσιογράφοι επειδή συμμετέχουμε σε ένα blog.Απλά εκφέρουμε τη γνώμη μας για κάθε τι το οποίο διαπραγματεύται το κάθε blog ξεχωριστά.Για αυτό το λόγο δεν μπορεί να θεωρηθεί 100% δημοσιογραφία.Θα το προσδιόριζα καλύτερα ως ένα χώρο κατάθεσης απόψεων , χωρίς να υπάρχει φραγή για κανέναν, ούτε πρέπει να πληρεί κάποιος διάφορες προϋποθέσεις για να καταθέσει τις απόψεις του.Άρα μιλάμε για μια πλήρη ελευθερία λόγου και έκφρασης, και κατά συνέπεια για ένα θετικό φαινόμενο.
Η φράση του δημοσιογράφου Dan Gillmor με βρίσκει πλήρως σύμφωνο.Είναι αυτό που ανέφερα πιο πάνω. Οι άνθρωποι συμμετέχουν στα blogs επειδή θέλουν να δείξουν με τι διαφωνούν , να δείξουν τι πιστεύουν και να βοηθήσουν αυτούς που είναι πραγματικοί δημοσιογράφοι να προσαρμόσουν τα λεγόμενά τους πιο κοντά στα πιστεύω του μεγαλύτερου μέρους των μελών της κοινωνίας στην οποία ανήκουν.
Τέλος , η μεγάλη ανάπτυξη των ΜΜΕ που οδήγησε στην "εισβολή" τους στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας ,μας έκανε να θέλουμε να αφήσουμε και εκεί το στίγμα μας, να μην μένουμε δηλαδή απαθείς σε ό,τι συμβαίνει γύρω μας και ίσως συμμετέχοντας σε διάφορες μορφές συμμετοχικής δημοσιογραφίας , "αισθανόμαστε" λίγο δημοσιογράφοι. Η συμμετοχική δημοσιογραφία έχει γίνει μέρος της ζωής μας. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να το δεχτούμε και να το δούμε σαν έναν ξεχωριστό τομέα επικοινωνίας και κατάθεσης απόψεων και σκέψεων. Σαφώς και δεν πρόκειται για κλασσική δημοσιογραφία , αλλά -ποιος ξέρει- μπορεί να εξελιχθεί στη δημοσιογραφία του μέλλοντος.
Φιλικά,
Κωνσταντίνος Μπούγας.

Τα blog δεν είναι μέρος της δημοσιογραφίας, αλλά εναλλακτικός τρόπος ενημέρωσης και επικοινωνίας, ανταλλαγής απόψεων κτλ... Κάτι που διαφέρει από την κλασική έντυπη και τηλεοπτική δημοσιογραφία, που δεν ενημερώνει αντικειμενικά αλλά επιλεκτικά!

Σαφώς η δημοσιογραφία δεν μπορεί να είναι συμμετοχική. Συμμετέχω σε τι; μαζί με τα άλλα επαγγελματικά μέσα; Ομοίως δεν μπορεί να υπάρχει συμμετοχική αρχιτεκτονική ή συμμετοχική ηλεκτρονική. Η σ.δ. μπορεί να υπάρξει ως εναλλακτικός τρόπος έκφρασης, όπως υπάρχει η ερασιτεχνική ζωγραφική, το ερασιτεχνικό θέατρο, οι εκδοτικές πρωτοβουλίες που στηρίζουν κοινωνικά αιτήματα κ.τ.λ.

Η δημοσιογραφία οφείλει να είναι δημοσιογραφία, πρώτα και πάνω απ' όλα. Το πως το καταφέρνει αυτό, είναι μια δευτερεύουσα υπόθεση. Συμφωνώ εν μέρει με τον κ. Γκίλμορ. Ναι, δεν πρέπει να υπάρχει μονοπώλιο στη δημοσιογραφία. Και τα μπλογκ σπάνε τη μονοπώληση της δημοσιογραφίας από τα κέντρα δημοσιογραφικής εξουσίας. Βέβαια, το να καταργηθεί ένα μονοπώλιο, για να αντικατασταθεί από ένα δημοκρατικό χυλό θορυβώδους σάχλας, μάλλον δεν είναι το ζητούμενο. Και μ'ενοχλεί η σκέψη ότι η συμμετοχή τρίτων, μη δημοσιογράφων, σημαίνει αυτόματα επικύρωση του "αφέντη ορίτζιναλ δημοσιογράφου". Ας το σκεφτούμε καλύτερα, αυτό το τελευταίο. Διαφωνώ με την Κλέλια. Και το παράδειγμα της αρχιτεκτονικής δεν ισχύει. Υπήρχε άραγε κεντρικός αρχιτεκτονικός σχεδιασμός στην παραδοσιακή Χώρα της Μυκόνου; Και για τα υπόλοιπα, , το να είσαι ερασιτέχνης ζωγράφος, δεν σημαίνει ότι δεν είσαι ζωγράφος. Απλώς σημαίνει ότι ενδεχομένως να μη γίνεις μεγάλος ζωγράφος. Πράγμα που μας φέρνει στην εξής ερώτηση: πρέπει να υπάρχει συγκεκριμένη υπογραφή για να προκύψει το κύρος, είτε αυτό είναι δημοσιογραφικό ή καλλιτεχνικό; Οι αναγνωρίσιμες μάρκες πάντα διευκολύνουν να ξέρουμε με τι έχουμε μπροστά μας;

είναι σωστό ότι δεν υπήρχε κεντρικός αρχιτεκτονικός σχεδιασμός στην παραδοσιακή Χώρα τηςΜυκόνου, αλλά από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Υπάρχει πια καταμερισμός εργασίας, υπάρχει ένα minimum γνώσεων για κάθε επάγγελμα. παίζω ερασιτεχνικά θέατρο δεν σημαίνει ότι ασκώ επάγγελμα απλώς έχω ένα χόμπυ.Ζωγραφίζω δεν σημαίνει ότι διεκδικώ θέση στην παγκόμσια ζωγραφική, μπορεί βέβαια ως εξαίρεση να γινω καλός ζωγράφος. Δεν είναι θέμα υπογραφής είναι θέμα minimum γνώσεων και οργανωμένης εξάσκησης ενός επαγγέλματος. Τα blog είναι μια αγορά/ βουλή / καφενείο συζήτησης κι ως τέτοια είναι καταπληκτικά ανεξαρτήτως που πολλές φορές γεμίζουν σκουπίδια.

Καλησπέρα.
Ασφαλώς οι πολίτες πάντα θα στρέφονται στα παραδοσιακά ΜΜΕ και τους δημοσιογράφους για την ενημέρωσή τους, πλην όμως αφ’ ενός μεν οι στατιστικές δείχνουν ότι το αναγνωστικό κοινό των εφημερίδων έχει μειωθεί σημαντικά, αφ’ ετέρου δε όλο και πληθαίνουν οι φωνές που διαμαρτύρονται για την ποιότητα, το επίπεδο, την αξιοπιστία, την αντικειμενικότητα, την αλήθεια των τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων.

Υπήρξε σαφώς στην απαιτητική εποχή μας η επιτακτική ανάγκη για μια άλλη μορφή δημοσιογραφίας και αυτός υπήρξε σημαντικός λόγος για το ότι η συμμετοχική δημοσιογραφία βρήκε πρόσφορο και γόνιμο έδαφος για να αναπτυχθεί. Ασφαλώς, δεν θα πρέπει να παραβλέψει κανείς τον διευκολυντικό παράγοντα της ανάπτυξης της τεχνολογίας (διαδίκτυο, κινητά τηλέφωνα κτλ).

Η σ.δ. αναμφίβολα διευκολύνει το διάλογο και τη συμμετοχή των πολιτών στην παραγωγή και μετάδοση ειδήσεων κι αποκαλύπτει αλήθειες. Τελευταίο τρανταχτό παράδειγμα, η Αμαλία Καλυβίνου, που εξιστόρησε στο ιστολόγιό της την τραγική της περιπέτεια με τον (διεγνωσμένο με 17ετή καθυστέρηση) καρκίνο & «έφυγε» την 25η Μάη. Στη μνήμη της, χιλιάδες bloggers και χρήστες του διαδικτύου «βομβάρδισαν» με mails διαμαρτυρίας το Υπουργείο Υγείας, τους ιατρικούς Συλλόγους, τους βουλευτές (Ελληνικού και Ευρωπ.Κοινοβουλίου) και τα ΜΜΕ, για «να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες, όχι ο κανόνας». Η Αμαλία θέλησε με το blog της να αφυπνίσει όσο περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις, να δείξει ότι υπάρχει τρόπος αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων κι ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του Ε.Σ.Υ., (πηγή: in.gr).

Παρ’ όλα αυτά, ασφαλώς δεν μπορεί να είναι όλα τα blogs αξιόπιστα (αρκετοί φίλοι μού συνιστούν συχνά κάποια συγκεκριμένα blogs που εμπιστεύονται, π.χ.), καθώς και δεν μπορούν-πιστεύω- να θεωρηθούν όλα τα blogs ή οι σελίδες που προέρχονται από πολίτες δημοσιογραφία. Όποιος έχει πρόσβαση στο διαδίκτυο (ή ένα καλό κινητό), δεν εξασφαλίζει και τη δημοσιογραφική ταυτότητα, με αυτόματο/μαγικό τρόπο!

Διάβαζα πρόσφατα για ομάδα αγοριών στην Αγγλία, που χτυπούσαν περαστικούς στο δρόμο για να προκληθεί βίαιος καυγάς, ενώ φίλοι τους κατέγραφαν τις σκηνές με τα κινητά τους και τις διοχέτευαν σε blogs, δήθεν ως «τυχαίους καυγάδες στο δρόμο της πόλης». Δεν πρόκειται για σ.δ., πρόκειται για την πλήρη ελευθερία λόγου κι έκφρασης που όμως από θετικό φαινόμενο, μπορεί να πάρει τα επικίνδυνα χαρακτηριστικά της ασυδοσίας, στα χέρια ασυνείδητων.

Θεωρώ ότι η σ.δ. εντάσσεται στο σύγχρονο εξελισσόμενο mediaκό περιβάλλον, γιατί είναι ανάγκη των καιρών μας, έπρεπε οι δημοσιογράφοι να αρχίσουν να ακούνε, για να βελτιώσουν τη σχέση τους με το κοινό που τους αμφισβητεί (D.Gillmor). Την αντιμετωπίζω επιφυλακτικά (όχι αρνητικά όμως), ως κάτι «νεοφερμένο» και περιμένω να δω περισσότερα δείγματα γραφής της για να πειστώ.Ο συμμετοχικός δημοσιογράφος δεν θα πρέπει να είναι απλά media worker(συλλέκτης πληροφοριών), μα authenticator, να ελέγχει την αυθεντικότητα των ειδήσεων, μπαίνοντας στη διαδικασία της αλήθειας και της αποσαφήνισης, που τόσο λείπει από τα ΜΜΕ.
Λίνα Ζημιανίτη

Καλημέρα,

Συμμετοχική δημοσιογραφία λοιπόν, μια νέα τάση στων χώρο των Μέσων που αποκτά όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις σε μια προσπάθεια επαναφοράς των οργανισμών ενημέρωσης στο ρόλο τους ως πλατφόρμας δημόσιου διαλόγου. Blogs πολιτών, blogs δημοσιογράφων που προσκαλούν τους πολίτες να παρέμβουν, τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές που στηρίζονται στις μαρτυρίες και τα ντοκουμέντα των τηλεθεατών/ ακροατών, σύμπραξη μεγάλων ειδησεογραφικών οργανισμών με bloggers, διάλογος, ανταλλαγή απόψεων, δημοκρατία.
Σαφώς και δεν μπορούμε να αντιληφθούμε όλες τις μορφές συμμετοχικής δημοσιογραφίας ως δημοσιογραφία, σαφώς και ο κάθε πολίτης δεν μετατρέπεται ξαφνικά σε δημοσιογράφο. Παρόλα αυτά όμως δεν μπορούμε παρά να αντιληφθούμε το νέο αυτό ρεύμα σαν μια εξέλιξη στο χώρο της παραδοσιακής δημοσιογραφίας που πλέον γίνεται πιο προσιτή, πιο ανοιχτή, με μεγαλύτερη διάθεση να ακούσει. Από την άλλη πλευρά πρόκειται για την ανάγκη των πολιτών να βγουν από το ρόλο του παθητικού καταναλωτή και να περάσουν σε αυτόν του καταναλωτή-παραγωγού (prosumer), του ενεργού μετόχου στα τεκταινόμενα του δημόσιου βίου, του πολίτη που έχει τη δύναμη να παρέμβει και να προκαλέσει αλλαγές.
Νομίζω ότι θα πρέπει να δούμε την όλη αυτή κατάσταση σαν ένα μέρος της γενικότερης τάσης, από πλευράς της κοινωνίας των πολιτών, να αποκτήσει πιο ενεργό ρόλο και να πάψει σιωπά και να μην αντιδρά, καταναλώνοντας χωρίς σκέψη ότι της προσφέρουν, ακόμα- και ίσως κυρίως- και τα προϊόντα των Μέσων.

Λήδα Τσενέ

Η άσκηση δημοσιογραφίας προϋποθέτει πομπό και δέκτη, μήνυμα, φορέα-μέσο, πλαίσιο αναφοράς, κανόνες, έλεγχο εγκυρότητας και συνέχιση ενός έργου, είναι ένας ανοιχτός λογαριασμός, με ένα κανονιστικό πλαίσιο.Η δημοσίευση γνώμης και γνώσης θα μπορούσε άραγε να είναι ένα μέρος της, μια στιγμιαία έκφανση αυτής?
Μάλλον όχι, το να γράφω σε blogs, forums, ή να στέλνω ένα γράμμα σε εφημερίδα, ή το να συμμετέχω σε μια τηλεοπτική συζήτηση δεν με κάνει δημοσιογράφο.
Το σημαντικό μέρος είναι η ανταλλαγή μηνυμάτων, η δυνατότητα για το δημοσιογράφο να χρησιμοποιήσει τις πληφορορίες, την πολυσυλλεκτικότητα, να έχει μια υποψία για την αίσθηση της κοινής γνώμης.
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ασκούμε συμμετοχική δημοσιογραφία, όχι χαρακτηριζόμενοι οι ίδιοι ως δημοσιογράφοι, αλλά στο βαθμό που διαχέουμε πληροφορίες, απόψεις, γνώσεις στις οποίες μπορεί να έχει πρόσβαση ένας δημοσιογράφος, να μπορεί έτσι ως πομπός να έχει σύνδεση με τους δέκτες και να υπάρχει αλληλεπίδραση στη μεταξύ τους σχέση. Εν προκειμένω, ο εαυτός μας δεν έχει θέση υποκειμένου-δημοσιογράφου αλλά αντικειμένου-πληροφορίας. Το οποίο αποτελεί εναλλακτική μορφή συμμετοχής.
Το προνόμιο αυτού του είδους της συμμετοχής, υπήρχε βέβαια και πριν την διαδικτυακή εποχή, σήμερα είναι απλά περισσότερο εύκολο και άμεσο για μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων.

Serendipity from Panteio

Ας ξεκαθαρίσουμε από την αρχή ότι το είδος της συμμετοχικής δημοσιογραφίας είναι αναπόφευκτο σημείο αναφοράς της εποχής μας, και αναμφισβήτητα του μέλλοντος,όπου σπάνια θα βρούμε άνθρωπο που δε θα μιλάει για δημοκρατία και για ελεύθερη διακίνηση ιδεών.
Σήμερα ζούμε μια εποχή κρίσης δημοκρατίας και ελευθερίας του λόγου. Μα ας αναρωτηθούμε πότε η ανθρωπότητα δε ζούσε αυτή την κρίση;
Η καλύτερη επιβεβαίωση όλων των εποχών είναι το σήμερα. Στον 21ο αιώνα μιλάμε γι'αυτή την κρίση, αναζητούμε φόρμουλες επιβεβαίωσης, και προσπαθούμε να πείσουμε τους πάντες ότι όλα τα θέματα που αφορούν την ελεύθερη διακίνιση ιδεών περνούν από διάφορες ρητορείες που δε φιλτράρονται, τουλάχιστον με την εικόνα που έχουμε προσωπικά εμείς στο μυαλό μας.
Αποτέλεσμα αυτών των αναζητήσεων είναι μια νέα μορφή έκφρασης που προσπαθεί να αποκρυσταλλωθεί με τη συμμετοχική δημοσιογραφία.
Ο όρος είναι ασαφής. Πρέπει πρώτα από όλα ο συμμετέχων να καταλάβει από που αρχίζει και που θέλει να καταλήξει.Αρχική του επιθυμία βέβαια είναι να ακουστεί και να εκφραστεί.Αυτό εύκολα μπορεί να το υλοποιήσει στο διαδίκτυο καθώς ο έλεγχος και η λογοκρισία είναι περιορισμένα συγκριτικά με τα υπόλοιπα μέσα.
Είναι απαραίτητο να ξεχωρήσουμε ότι ελεύθερη γραφή και γνώμη διαμέσου των blogs δε συνεπάγονται πάντοτε με ένα επαγγελματικό επίπεδο. Το επίπεδο το καθορίζει η γλαφυρή ή η έντεχνη γραφή του εκάστοτε συμμετέχοντα στη συζήτηση, όπως επίσης οι νέες ιδέες που εμπεριέχουν μηνύματα που μπορούν να μεταδοθούν σε μερίδα αναγνωστών.
Η επαγγελματική δημοσιογραφία έχει κανόνες, τουλάχιστον, αυτές που εφαρμόζει ο καθένας όσο του επιτρέπεται και όσο του υποδεικνύει ο υπεύθυνος του μέσου που εργάζεται. Υπάρχουν πράγματα στη δημοσιογραφία που λέγονται 100% και πράγματα που δε λέγονται 100%. Άρα εχουμε δημοσιογραφία των ποσοστών του 100%.
Επιπλέον, όλες οι σελίδες στο διαδίκτυο δεν είναι έγκυρες. Προφανώς η εγκυρότητα μιας ιστοσελίδας καθορίζεται από την ταυτότητα της, ταυτότητα από την οποία να μπορούν οι πολίτες να ζητούν ευθύνες.
Η δημοσιογραφική παιδεία διέπεται από βαθύτατες ιδεολογικές αρχές σύμφωνα με τις οποίες ο δημοσιογράφος πρέπει να γνωρίζει από που ξεκινά και που καταλήγει και να έχει φιλτραρισμένα μηνύματα.
Η συμμετοχική δημοσιογραφία στο μέτρο που της επιτρέπεται να εκφραστεί, επηρεάζει κάποιους ανθρώπους, κάποιους κύκλους ανθρώπων, και σε τελική ανάλυση διαμορφώνει καινούριες ιδέες στον ανοιχτό κόσμο που απευθύνεται.
Θα ήταν επιθυμητό οι άνθρωποι να όξυναν το ενδιαφέρον τους, να αφιέρωναν λίγο περισσότερο χρόνο για να ακουστούν οι ελεύθερες ιδέες τους σε ελεύθερα δημοσιογραφικά blog. Σίγουρα υπάρχουν κέρδος και ηθικά οφέλη σε αυτήν την αναπτυσσόμενη προσπαθεια που προωθείται από διάφορες μερίδες τύπου καθώς κι από πνευματικούς ανθρώπους , οι οποιοι πιστεύουν σε αυτόν τον τρόπο έκφρασης και τα αποτελέσματά του.
Οπώς σε όλα τα πράγματα ο χρόνος τα ωριμάζει. Η νέα αυτή μέθοδος γραφής των διαδικτυακων συζητήσεων θα επεκταθεί, θα ωριμάσει, και θα επιβάλλει τη μορφή του ανάλογα με την αξία που θα εμπνεύσει. Άσχετα από το ποσοστό έμπνευσης, ο καθένας θα ψάξει αυτό που τον ενδιαφέρει. Πιστευώ ότι θα το βρει, άλλωστε έχει την ελεύθερη δυνατότητα να βάλει κι αυτός ένα λιθαράκι, να το αξιοποιήσει ο ίδιος ή ακόμα κι αυτοί που το διαβάζουν και το ενστερνίζονται. Σε καμία περίπτωση όμως δε πρέπει να συγχέουμε το επάγγελμα του δημοσιογράφου με τη συμμετοχή σε διάφορα blogs απόψεων, όπου δίνεται στον καθένα η ευκαιρία να εκφράσει τη γνώμη του.
Κλείνοντας θα ήθελα να επισημάνω ένα πολύ βασικό θέμα που είναι η κριτική σκέψη και αντίληψη που αφορά τον καθένα μας. Κριτική σκέψη σημαίνει καταρχάς ποιότητα ιδεών, αυθορμητισμό και ειλικρίνια κειμένων, επεξεργασία, προσέγγιση σε επαγγελματικά επίπεδα και τέλος παραγωγή και όχι αναπαραγωγή ιδεών.

Καλησπέρα,

Συμμετοχική δημοκρατία. Είναι ένας σχετικά νεοεισαχθείς όρος για τα ελληνικά δεδομένα. Παραπέμπει στα blogs, που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια και τα θέματα τους ποικίλουν. Η ελληνική απόδοση του όρου blog, δηλαδή συμμετοχική δημοσιογραφία, παραπέμπει σε μια μορφή δημοσιογραφίας που βρίσκεται παράλληλα με την παραδοσιακή μορφή.
Είναι ένας τρόπος έκφρασης απόψεων, ενημέρωσης και επικοινωνίας. Αν μπορούσαμε να παραλληλίσουμε τα blog με άλλες πιο γνωστές μας διαύλους επικοινωνίας θα ήταν η στήλη των επιστολών στις εφημερίδες, όπου εκεί υπάρχει feedback της εφημερίδας με το αναγνωστικό κοινό με τη διαφορά ότι το ύφος είναι πιο επίσημο. Ένας άλλος δίαυλος επικοινωνίας, που μπορεί να είναι πιο συγγενής λόγω και της δικτυακής μορφής του είναι τα forums. Όμως, στα forums το κλίμα είναι πιο «παρεΐστικο», ο τρόπος γραφής είναι πολύ χαλαρός και ανεπίσημος. Ίσως τα bolgs βρίσκονται κάπου ανάμεσα. Το σίγουρο είναι ότι όσο πιο έντονη είναι η διακίνηση ιδεών τόσο ενισχύεται ο πλουραλισμό άρα διασφαλίζεται η δημοκρατία.

Δήμητρα Αδάμ
φοιτήτρια ΕΜΠΟ Παντειου

Θα διαφωνήσω λιγάκι με τον όρο 'συμμετοχική δημοσιογροφία'. Τα blogs ανήκουν σε αυτό που έχει ονομαστεί web2 ή social media. Κι εγώ αντιλαμβάνομαι τα Κοινωνικά Μέσα ως αυτά τα Μέσα που μου επιτρέπουν να εκφράσω την άποψή μου, τη διαφωνία μου, την καταγγελία ή την επιβράβευση, χωρίς να χρειάζεται να περάσει από 40 κύματα. Χωρίς να είμαι επαγγελματίας δημοσιογράφος, αρθρογράφος ή συγγραφέας. Επικοινωνία πολλών προς πολλούς είναι. Τώρα, αν γράφω και καλά ε τότε μπορεί να με διαβάσουν αρκετοί, κι αν γράφω και πράγματα που 'καίνε' μπορεί να παίζω και ρόλο στα γενικότερα δρώμενα (βλέπε Huffington). Και είμαστε μόνο στην αρχή του φαινομένου... και συνεχίζουμε με tweetering!

sotomi

Το σύγχρονο δημοσιογραφικό μοντέλο ενημέρωσης (αναφέρομαι ιδιαίτερα στο τηλεοπτικό) σήμερα τίθεται υπό αμφισβήτιση και οι νέοι αντιμετωπίζουν με σχετική υποψία τα όσα ακούνε, διαβάζουν ή βλέπουν. Αυτό που έχει σημασία για την περίπτωση των blogs είναι ότι δίνεται ένα βήμα στον καθένα να αναπτύξει ελεύθερα τη σκέψη του και να προσεγγίσει όσα θέματα τον απασχολούν με τον δικό του προσωπικό, ιδιαίτερο τρόπο. Η άποψη του κου Gillmor εφάπτεται στη σχέση μεταξύ δημοσιογράφου και κοινού. Η παρακολούθηση των απόψεων του κοινού μέσα από τα blogs είναι μια καλή πρακτική, καθώς ο δημοσιογράφος δέχεται άμεσο και κριτικό feedback για τον τρόπο με τον οποίο καλύπτει τα θέματά του. Από την άλλη πλευρά, το ζήτημα του αν τα blogs είναι δημοσιογραφία, επιδέχεται πληθώρας αναλύσεων και συζητήσεων: το τεκμήριο της αλήθειας δεν εξετάζεται και όλοι μας μπορούμε να διατυπώνουμε σκέψεις, απόψεις, γνώμες είτε γράφοντας οι ίδιοι είτε σχολιάζοντας άλλα blogs. Αναμφίβολα, όμως, αποτελούν ένα χώρο καινούριο και δυναμικό, με τη δική του ξεχωριστή, ρομαντική χροιά.

Είναι μια ''ψυχανάλυση'' του ευτού σου και τίποτα περισσότερο ( αλλά πολύ καλύτερο απο την ''συμμετοχική δημοσιογραφία''ή όποια άλλη τοιαύτη).

Νομίζω ότι το κεντρικό σημείο δεν είναι να δούμε αν η δημοσιογραφία του πολίτη μπορεί να υποκαταστήσει τη δημοσιογραφία όπως την ξέραμε μέχρι τώρα, αλλά αν μπορεί να λειτουργήσει συμπληρωματικά και κριτικά ως προς αυτήν, που είναι νομίζω και το ζητούμενο. Το διαδίκτυο, υποδαυλίζοντας την ίδια την έννοια της ελίτ, ανοίγει τις δυνατότητες να παρουσιαστεί αυτό που η "συμβατική" δημοσιογραφία αποσιωπά ή φιλτράρει: η εναλλακτική ματιά, η ματιά του πολίτη - οι ματιές, καλύτερα, των πολιτών. Κι αυτές οι εναλλακτικές ματιές είναι πολύτιμες. Παραδείγματα που έχω στο μυαλό μου, εκτός από τα indymedia (που δεν είναι, προφανώς, ιδανικά, αλλά η συμμετοχή πολλών σε αυτά εξασφαλίζει ένα minimum ελέγχου), είναι και τα αντι-δελτία ειδήσεων που στήθηκαν στις πρόσφατες κινητοποιήσεις του Ροστόκ.

Ακόμη και ένα από τα πλέον παραδοσιακά περιοδικά στο χώρο της έντυπης δημοσιογραφίας φαίνεται να το έχει καταλάβει. Τα πράγματα στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης δε θα είναι ποτέ πια τα ίδια. Το 2006 οι Times ανακοίνωσαν σαν πρόσωπο του έτους...εμάς. Τους χρήστες του διαδικτύου, τους αναγνώστες των online περιοδικών, τους bloggers. Οι Times δεν είχαν πρόβλημα να το παραδεχτούν, αφενός επειδή θα ήταν στρουθοκαμηλισμός μπροστά στην αδιαμφισβήτητη εξέλιξη του Διαδικτύου και αφετέρου επειδή γνωρίζουν πως τo Διαδίκτυο δεν έρχεται να ανταγωνιστεί άμεσα τα παραδοσιακά Μέσα, ούτε οι bloggers προσπαθούν να γίνουν αναγκαστικά δημοσιογράφοι στη θέση των δημοσιογράφων. Όποιος αντιμετωπίζει το ζήτημα με αυτό τον τρόπο μάλλον χάνει το δάσος στη θέα του -κατά τ’ άλλα εντυπωσιακού- δέντρου (όπου δέντρο η τεράστια εξάπλωση των blogs).

Στα παραδοσιακά media τείνει να ισχύσει πως «τώρα δημόσια θα έχουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίζοντες»… αν θεωρήσουμε φυσικά ως γνωρίζοντες όλους εκείνους που ανακυκλώνονται στον τηλεοπτικό (κυρίως) χώρο της δημοσιογραφίας. Το Διαδίκτυο ίσως καταφέρει να αποτελέσει διέξοδο έκφρασης για όλους εκείνους που είτε δεν ήθελαν, είτε δε μπορούσαν να εκφραστούν από τα παραδοσιακά Μέσα επικοινωνίας. Μία νέα γενιά πολιτών καλείται να χειριστεί τις επικοινωνιακές δυνατότητες του διαδικτύου πιο εύστοχα και πιο δημιουργικά από ότι έπραξαν οι προηγούμενες γενιές με τα δικά τους σύγχρονα Μέσα. Ας ελπίσουμε πως το Διαδίκτυο θα συμβάλει στη δημιουργία μίας κοινωνίας των πολιτών και δε θα αυτοεξαντληθεί και αυτό στην προσωπική ματαιοδοξία μιας ελίτ «γνωριζόντων...

Το 'συμμετοχική' το κατανοώ. Μάλλον το 'δημοσιογραφία' είναι που χρειάζεται διευκρίνιση! Μιλάμε για κατάθεση απόψεων; Μα η δημοσιογραφία είναι κάτι παραπάνω: είναι η τεκμηριωμένη αναμετάδοση ή περιγραφή συμβάντων και η ερμηνεία τους. Κι έστω ότι η ερμηνεία είναι συμμετοχική. Η γνώση των πηγών, η παρουσία, η μετάδοση όμως, χρειάζονται συγκεκριμένες δεξιότητες (που καλλιεργούνται κατά κανόνα σε ένα εργασιακό περιβάλλον με όλα του τα μειονεκτήματα) και κάποιον που να "εγγυάται" (με όλες τις δικαιολογημένες αμφισβητήσεις) των λόγων ή των εικόνων το αληθές.

Όσο πιο πολλοί μιλάμε, όσο πιο δυνατά ακουγόμαστε, δεν μεγαλώνει μόνο η ελευθερία μας. Μεγαλώνει και το έλλειμμα της αξιοπιστίας που κάποιος πρέπει να καλύψει. Πάλι η εξουσία έρχεται στους "φύλακες των πυλών". Πάλι θα μιλούν πολλοί και θα "ακούγονται" λίγοι. Λιγότεροι ίσως αφού, εν τέλει, η συμμετοχή δημοσιογραφία αναπτύσσεται παράλληλα με τα μεγάλα διεθνή μονοπώλια στο χώρο της ενημέρωσης. Οι άλλοι όλοι θα συνομιλούν μεταξύ τους όπως κάνουν ως τώρα.

Καθένας μας αναζητεί μια ακόμα άποψη, μια ακόμα αλήθεια. Πόσο όμως μπορεί να ψάχνει για να τη βρει; Πού;

Πιστέυω η Ζωζέτα έχει δίκιο, το θέμα δέν είναι η συμμετοχική δημοσιογραφία αλλά η δυνατότητα περισσότερων πηγών αλλά ακόμα περισσότερο η κοινωνική ευαισθητοποίηση και συμμετοχή. Η δημοσιογραφία είναι διαφορετική από την δημιιουργία ενός blog, το οποίο έχει ήδη μεταλλαχθεί σε social bookmarking( ξέφυγε από την αυτό-ικανοποίηση της πρωσοπικής ματαιοδοξίας των πρώτων bloggers και εξελίσεται σε ενεργή κοινωνία αγώνων σε διαφορετικό επίπεδο απο αυτήν της παραδοσιακής δημοσιογραφίας, η δύναμη των πολιτών είναι στα δικά τους χέρια ένα απλό κλικ, μια δημοσίευση σε social bookmarking site και η σπίθα που θα ξεκινήσει την φωτιά παράχθηκε) οπου μπορεί πλέον ο καθένας να δημιουργήσει μια επανάσταση.
www.katagelies.gr
Στηλιτεύστε όλους αυτούς που σας εξαπάτησαν ή τουλάχιστον προσπάθησαν να το κάνουν. Δημοσιεύστε την εμπειρία σας με ονόματα αυτών που προσπάθησαν να σας εξαπατήσουν, έτσι ώστε να τους αποφύγουν οι υπόλοιποι και να δημιουργήσουμε ένα εμπάργκο αγοράς και όχι μόνο .

Η δημοσιογραφία στην Ελλάδα και μέχρι πριν από μερικά χρόνια και στο εξωτερικό τεκμηριώνονταν από μη επαγγελματίες δημοσιογράφους. Που είχαν διδαχθεί ποτέ τις σπουδές που προσφέρουν σήμερα τα οργανωμένα πανεπιστημιακά τμήματα. Απλά είχαν καλή συγγραφική ικανότητα, κάποιες σπουδές ίσως και μπόλικο συνδυαστικό ταλέντο. Γιατί αυτά προέχουν σε ένα καλό δημοσιογραφικό αποτέλεσμα. Οπότε το επιχείρημα που προβάλετε για έλλειψη επιστιμονικότητας απορρίπτεται, αφού το θέμα δεν το τι σπουδές έχεις αλλά τι έχεις να πεις.
Εξάλλου η επίμονη προσκόλληση στη αυθεντία της συγγραφικής πατρότητας είναι μια παρωχημένη κατάσταση που αποχαιρετίσαμε μαζί με όλα τα πρωτάγματα της νεοτερικότητας. Το δαιδαλόδες δημιούργημα που λέγεται Δίκτυο δέχεται κάθε σκέψη και έκφραση, δεν κάνει καμία διάκριση αλλά δεν σου χαρίζει καμία δόξα για το δημιούργημα σου. Απλά καταθέτεις γιατί έχεις κάτι να πεις, διότι βλέπεις με τα δικά σου μάτια κάτι που οι άλλοι δεν θέλουν ή αρνούνται να δουν. Τα ΜΜΕ σήμερα έχουν περιορισμένο και περιοριστικό χαρακτήρα, όσο αναφορικό και πληροφοριακό τρόπο παρουσίασης ενός θέματος και αν θεωρούμε ότι έχουν σίγουρα δεν όπως η αντίληψη μιας διευρυμένης κοινωνικής ομάδας..
Όταν συνθέτουμε μια πρόταση αναφέρουμε κάτι και παραλείπουμε κάτι άλλο, όχι μόνο από την οπτική της εσκεμμένης κίνησης αλλά γιατί αυτό είναι το εγγενές πρόβλημα λόγου και της έκφρασης. Συνεπώς ένα μέσο- πάνω στο οποίο μάλιστα διακυβεύονται τόσα συμφέροντα- όπως η τηλεόραση σαφώς δεν μπορούμε να μιλάμε για πληρότητα παρουσίασης απόψεων και θεμάτων παρά για περιορισμένες οπτικές γωνίες παρουσίασης. Τα blogs που βρίσκονται σε ένα δυνητικό και άναρχο τόπο,το Δίκτυο, μπορούν να πάρουν οποιαδήποτε μορφή και χαρακτήρα αλλά το σίγουρο είναι ότι θα είναι πλουραλιστικός και αμερόληπτος γιατί στηρίζεται καθαρά στην προσωπική ανάγκη για ενέργεια, έκφραση και συμμετοχή.
Τα σύγχρονα προβλήματα είναι πολλά, όλοι βάλαμε το λιθαράκι μας για να γίνουν και τώρα ήρθε η ώρα να ξαναβάλουμε τα σχέδια του οικοδομήματος μας στο τραπέζι και να τα αναπλάσουμε. Τι καλύτερο από τη χρήση της συλλογικής ευφυΐας; Μάλλον θα πρέπει να σταθούμε ευνοϊκά και συνετά απέναντι στην ύπαρξη των blogs και όχι παρορμητικά και με προκατάληψη. Ένας δημοσιογράφος δεν μπορεί να βρίσκεται ταυτόχρονα σε όλα τα μέρη, ούτε βλέπει με δέκα διαφορετικά μάτια · είναι ευνόητο λοιπόν ότι αν έχει ένα πλούσιο feedback όπως το blog μπορεί να έχει μια σφαιρική άποψη και κριτική επί πολλών θεμάτων .
Το νέο επικοινωνιακό περιβάλλον απαιτεί αλληλεπίδραση, εάν τα ΜΜΕ αγνοήσουν την ανάγκη για συνεργασία υπάρχει φόβος να αποξενωθούν και από την ουσιαστική πραγματικότητα. Τα blogs είναι ένα ολοζώντανο κοινωνικό αντίκρισμα, μπορεί χωρίς την αίγλη και το φαινομενικό κύρος των γνωστών Μέσων, σίγουρα όμως εξ ολοκλήρου αυθεντικό.

Μαρία Κατσούλη
Ε.Μ.ΠΟ 2ο έτος
ΠΑΝΤΕΙΟ

Η δημοσιογραφία ποτέ δεν υπήρξε αποκλειστική υπόθεση των δημοσιογράφων.Δεν μπορούσε ο δημοσιογράφος να έχει ειδίκευση σε κάθε είδους ρεπορτάζ,είτε αυτό είναι αστυνικό,είτε κοσμικό.Γι'αυτό πολλές φορές παρουσιάζεται ως δοκιμιογράφος που έχει ως στόχο να δώσει τη γνώμη του και παρακινήσει τον αναγνώστη να περιδιαβεί μόνος του στο χώρο των ιδεών.Αυτό ακριβώς κάνουμε και εμείς σήμερα.

Η συμμετοχική δημοσιογραφία ήταν μια πραγματικότητα εδώ και αρκετό καιρό(αν όχι ανέκαθεν)απλώς με το Ίντερνετ,τα forum και τα blog επιτεύχθηκε σε τεράστια κλίμακα. Και αυτό αναμφισβήτητα αποτελεί θετικό στοιχείο για όλους,τόσο το δημοσιογράφο όσο και τον "εικονικό δημοσιογράφο".Πώς θα μπορούσε άλλωστε να μην είναι τη στιγμή που διασφαλίζει την ωρίμανση όσων συμμετέχουν σε μια συζήτηση στο διαδίκτυο.Μια συζήτηση που δε διεξάγεται σε πραγματικό χρόνο,όμως το αντικείμενο της συνδιάλεξης δεν αλλάζει περιεχόμενο.Ο συγγραφέας έχει τα πλεονεκτήματα της άνεσης του γραπτού λόγου σε συνδυασμό με την ορμητικότητα που του δίνει η ψευδαίσθηση του διαλόγου σε πραγματικό χρόνο. Αλλά η πεμπτουσία αυτής της "συναγωγής" είναι η ελευθερία που νοιώθει κανείς.Γιατί μπορείς να πεις και τα πιο κρυφά σου όνειρα,εκείνες τις απόψεις που βρίσκονται στο πατάρι του εγκεφάλου σου,ξεχασμένες από το χρόνο,που δε θα τολμούσες να πεις και στον πιο έμπιστο φίλο σου επειδή φοβόσουν την αντίδρασή του.Εδώ όμως δεν υπάρχουν περιορισμοί.Φέρεις άποψη και τη λες.Ελεύθερα.Πολλοί όμως δεν είναι αρκετά ώριμοι για αυτή την ελευθερία και αναλώνονται σε κατακρίσεις όσων λένε οι άλλοι.

Ο δημοσιογράφος κάνει κάτι περισσότερο από το να προσφέρει την άποψή του στο κοινό για μαζική κατανάλωση.Εμείς "εν δυνάμει δημοσιογράφοι" το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να δώσουμε τη γνώμη μας πάνω σε διάφορα θέματα.

Κάτι που έχω παρατηρήσει είναι ότι μέσα από αυτή τη μορφή γραπτού λόγου μπορεί κανείς να ωριμάσει όπως ένας δημοσιογράφος.Καθώς το κοινό σου μεγαλώνει γίνεσαι πιο υπεύθυνος σε αυτά που γράφεις,και μέσα από κάθε λέξη γίνεσαι ολοένα ωριμότερος.Ποτέ όμως δε γράφεις αυτά που βολεύουν πρόσωπα και καταστάσεις.Κάνεις μια κατάθεση ψυχής πάνω στο χαρτί και ξέρεις ότι ποτέ κανείς δε θα σε καταδικάσει για αυτά που γράφεις.Για παράδειγμα αν έγραφες άρθρο για ένα εθνικό ζήτημα δε νομίζω να απεφευγες ποτέ να γράψεις τη γνώμη σου άσχετα αν αυτή προσέβαλε τη μια ή την άλλη πλευρά.Άλλωστε ο δημοσιογράφος δεν ανήκει σε καμία χώρα παρά μόνο στο κοινό του. Ομοίως και οι εν δυνάμει δημοσιογράφοι δεν ανηκουν σε κανένα κοινό παρά μόνο στον εαυτό τους.Γιατί σε αυτόν πρέπει να παρουσιάσουν τη γνώμη τους.Οι bloggers και οι forum-maniacs είναι αρθρογράφοι και αναγνώστες του κοινού τους ταυτόχρονα.

Συμπερασματικά το αν είναι δημοσιογράφοι ή όχι μένει μ,ετέωρο. η απάντηση είναι όπως το δει κανείς.Υπάρχουν δημοσιογράφοι που απλώς λένε τη γνώμη τους,αλλά υπάρχουν και δημοσιογράφοι που επηρεάζουν καταστάσεις και συνειδήσεις.Κοινά σημεία έχουν αλλά επαναλαμβάνω τον ακρωγωνιαίο λίθο του κειμένου μου:ο δημοσιογράφος υπάγεται στο κοινό του,ο Ιντερνετικός "εν δυνάμει δημοσιογράφος" στον εαυτό του.

Συγγνώμη για τη μεγάλη έκταση! :)

Αυτή την παρέμβαση με πολύ ταπεινότητα την αφιερώνω στην
η Αμαλία Καλυβίνου . Σε καταπράσινα λιβάδια η ψυχούλα σου.

Τα blogs είναι ένας χώρος συζήτησης και δυνατότητας να εκφραστούν οι άνθρωποι που αδικούνται από το σύστημα αλλά ενίοτε και από την δημοσιογραφία κι ως τέτοια είναι καταπληκτικά , και να είναι καλά αυτός που τα σκέφτηκε .
Καθημερινά πληθαίνουν οι φωνές που διαμαρτύρονται για την ποιότητα, το επίπεδο, την αξιοπιστία, την αντικειμενικότητα, το στημένο ρεπορτάζ ,
την συνδιοίκηση που ασκούν οι δ….. ,εισαγγελείς ,γιατροί , μετεωρολόγοι .
Τα blogs των δημοσιογράφων προσκαλούν τους πολίτες να παρέμβουν, σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές , και οι ανυποψίαστοι πολίτες που δεν γνωρίζουν πως ο επώνυμος δ….. ( εμείς τον κάναμε ) τον ξεμπροστιάζει κατά το κοινός λεγόμενο διότι ο δ…….. έχει εκ των προτέρων σχεδιάσει την παρουσίαση του θέματος είτε εντολή της παραγωγής είτε σε προσωπική λευκή ( επιταγή ) .
Εγώ λοιπόν δεν μπορώ να σκεφτώ την << συμμετοχική δ……. που αναφέρουν οι προηγούμενοι φίλοι ( που σέβομαι την άποψη τους ) ούτε στον ποιο φοβερό μου εφιάλτη . Μόνο απέναντι . Δηλαδή blog . Θα το θεωρήσω τιμή μου να μάθω το
πρόβλημα ενός συνανθρώπου μου , και εάν μπορώ να βοηθήσω .
Πρόσφατο παράδειγμα κάποιοι δύσμοιροι συνάνθρωποί μας που ζητούσαν από τον δήμο τους με επιχειρήματα που απέρρεαν από την Ελληνική νομοθεσία , το ΥΠΕ.ΧΩ.ΔΕ , Τον Ο.Σ.Κ να βρεθεί τρόπος η λειτουργία ενός δημοτικού σχολείου που εξέπεμπε ενέργεια ήχου τριπλάσια του επιτρεπτού
( νόμος 30 db ,μέτρηση Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ 90 db ) μετά την 16.30 μμ . Ένα πρωινό όλη
η δ…….. είπε τάχα την γνώμη της χωρίς να διαβάσει την δικογραφία . Βλέπετε
δεν πρόφταιναν έπρεπε το θέμα να πάρει τέτοιο χρώμα ώστε να έχει αποτέλεσμα .
Οι εφέσεις συνήθως παίρνουν ενάμιση με δύο χρόνια για φανταστείτε να γίνει σε λίγους μήνες . ( αυτό ας το κρατήσουν οι φίλοι της συμμετοχικής δ……)

Οι νέες τεχνολογίες και οι δυνατότητες του internet, που επιτρέπουν σήμερα στον κάθε πολίτη του κόσμου - εκτός των άλλων – μέσω ενός blog να εκφραστεί ελεύθερα για οποιοδήποτε θέμα (πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό, επιστημονικό, κ.τ.λ.), αναμφισβήτητα έχουν μαγνητίσει το ενδιαφέρον των πολιτών, οι οποίοι επιλέγουν την οδό αυτή για να ενισχύσουν την παρουσία τους στον σημερινό παγκοσμιοποιημένο κόσμο. Το γεγονός όμως αυτό δεν ανάγει και τον οποιοδήποτε blogger αυτόματα σε δημοσιογράφο. Ωστόσο, απεικονίζει την – έστω και καθυστερημένη – αφύπνιση των πολιτών, που με τη βοήθεια της τεχνολογίας, βρήκαν έναν πιο εύκολο, γρήγορο και άμεσο τρόπο να αντιδράσουν, να επιβραβεύσουν ή να χλευάσουν ένα γεγονός, μέσα από τη χρήση του λόγου, της εικόνας και του ήχου.

Από τα βασικότερα καθήκοντα του δημοσιογράφου είναι η αναζήτηση της αλήθειας και η αντικειμενικότητα στην παρουσίαση της. Απαραίτητες δράσεις, που όταν όμως συνδέονται με τους bloggers γεννούν σε όλους ερωτηματικά για την εκτέλεση τους, με αποτέλεσμα αρκετοί επισκέπτες να ξεκινούν μετέπειτα οι ίδιοι ένα νέο ταξίδι online / offline αναζήτησης για την επιβεβαίωση της αξιοπιστίας των πληροφοριών που διάβασαν. Η διαδρομή αυτή, όταν ακολουθείται από κάποιους χρήστες του internet, μπορεί ενδεχομένως να παρομοιαστεί με την πορεία έργου ενός δημοσιογράφου, όταν λαμβάνει μια νέα πληροφορία, συνοδευόμενη από ελλιπή στοιχεία και καλείται στη συνέχεια να τις διασταυρώσει. Ωστόσο, δεν ανάγει και τον οποιοδήποτε επισκέπτη ενός blog σε δημοσιογράφο.

Παρατηρούμε λοιπόν πως δεν τίθεται θέμα μόνο μεταξύ συμμετοχικής και παραδοσιακής επαγγελματικής δημοσιογραφίας, αλλά γενικότερα θέμα δημοσιογραφίας, εστιάζοντας κανείς στην ετυμολογία της λέξης «δημοσιογραφία».

Δεν νομίζω πως το bloging , (αδόκιμος ο όρος, μέχρι να καταλήξουμε σε κάποιον πιό αντιπροσωπευτικό)έχει σχέση με τη δημοσιογραφία. Και μάλιστα με τη συμμετοχική δημοσιογραφία, γιατί απλούστατα δεν μπορεί να υπάρξει συμμετοχική δημοσιογραφία. Το bloging είναι περισσότερο μια μορφή ελεύθερης έκφρασης. Μια φυγή από την καθημερινή καταπιεστική, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πραγματικότητα. Τείνει να γίνει και μορφή επικοινωνίας και μάλιστα συμμετοχικής επικοινωνίας. Πρόκειται αναμφίβολα για κάτι πολύ σημαντικό. Μπορεί να εξεξλιχθεί σε κάτι κοινωνικά πολύ χρήσιμο, στο βαθμό που θα αξιοποίσουμε σωστά και δεν θα σπαταλήσουμε αυτή την ελευθερία.
Κάποιοι αξιοιποιούν με αίσθημα ευθύνης αυτή την ελευθερία της συμμετοχικής επικοινωνίας. Δυστυχώς οι περισσότεροι τη σπαταλούν περιορίζοντάς την σε μια 'ελευθερία έκφρασης της πλάκας', αν όχι και σε 'ελευθερία διάπραξης ηλεκτρονικών εγκλημάτων'. Τελικά το Διαδίκτυο μπορεί να συμβάλλει για το πέρασμα της Ανθρωπότητας σε ένα καλύτερο κόσμο, ή θα εκφυλιστεί σε μια παγίδα, σε μια εικονική πραγματικότητα πίσω από την οποία θα κυριαρχεί ο παλιός ό κόσμος, η καπιταλιστική βαρβαρότητα, που αλλοτριώνει τον άνθρωπο, καταστρέφει τη φύση και απειλεί την ίδια τη ζωή; Αυτό θα εξαρτηθεί από την αντίληψή μας για την ελευθερία και από την απάντηση που δίνουμε στο παραπάνω ερώτημα...

Αποκωδικοποίηση....: ψυχής, σιωπής, θρησκειών, μυθολογιών,....
Σχηματοποίηση λόγου, κοσμογονία, θεογονία,....
URL : www.siopi.gr
Γεια.....