Είναι οι καταλήψεις υπεύθυνες και αποτελεσματικές πολιτικές δράσεις υπεράσπισης δημόσιων αγαθών ( παιδεία) και γενικότερα του δημόσιου συμφέροντος ( έρευνα, παραγωγή και διάχυση νέας γνώσης, καινοτόμες εφαρμογές...); Σεβόμαστε ή περιφρονούμε τα δημόσια αγαθά που ισχυριζόμαστε οτι θέλουμε να υπερασπιστούμε;
Οι καταλήψεις εκπαιδεύουν άραγε μαθητές και φοιτητές ως υπεύθυνους και ενεργούς πολίτες που ενεργούν μέσα σε μια δημοκρατικά οργανωμένη κοινωνία;
Οι καταλήψεις θέτουν βέβαια το θέμα της ποιότητας της προσφερόμενης παιδείας στη χώρα μας. Καταλήγουν ωστόσο, ως ύστατο μέσο, για την εκδήλωση διαμαρτυρίας για τις κραυγαλαίες ανεπάρκειες, στην παύση κάθε εκπαιδευτικής ή ερευνητικής διαδικασίας για μεγάλες χρονικές περιόδους, σχεδόν κάθε χρόνο.
Ποιά είναι τα αποτελέσματα των καταλήψεων μέχρι σήμερα; Ποιοί ωφελούνται; Ποιοί επωμίζονται το κόστος: σε χαμένες ώρες διδασκαλίας, έρευνας, σε κατεστραμένες αίθουσες, γραφεία, σε κλοπές πολυδάπανου τεχνολογικού εξοπλισμού αλλά και πολύτιμου ερευνητικού υλικού; Ποιοί ωφελούνται και ποιοί επωμίζονται το κόστος από την παγίωση ενός κλίματος απογοήτευσης ή και κυνισμού για τις προοπτικές της παιδείας στη χώρα μας;
Με την επίκληση της υπεράσπισης υπέρτατων σκοπών δημοσίου συμφέροντος καταλήγουν συχνά σε τακτικές ιδωτικού οφέλους με κατασπατάληση των δημόσιων αγαθών και τις ζωής των «Αλλων».
Οι πρωταγωνιστές των φοιτητικών καταλήψεων φαίνεται να εμπνέονται από την «ηθική της πεποίθησης», μιά απόλυτη ηθική, σύμφωνα με την οποία υπερασπίζονται μόνο τις αρχές που πιστεύουν και υπηρετούν, αρνούνται όμως κάθε συμβιβασμό. Τα θέλουν όλα, τώρα. Δεν αναλαμβάνουν το κόστος των επιλογών τους: Για παράδειγμα, το χαμένο ουσιαστικά εκπαιδευτικό εξάμηνο, τελικά δεν χάνεται. Eτσι, οι ομάδες κατάληψης μπορούν να ζητήσουν «ανέξοδα», εκ νέου, την ψήφο των συμφοιτητών τους ως «νικητές». Μόνο συνδικαλιστικά κέρδη, ποτέ ζημιές. Για τις ζημιές στην εικόνα αλλά και την καθημερινή πραγματικότητα του πανεπιστημίου, οι ευθύνες ανήκουν σε όλους τους άλλους. Λογοδοσία και ευθύνη υπάρχει μόνο έναντι των αρχών και των σκοπών που υπηρετεί η ομάδα ή το πολιτικό σύνολο στο οποίο ανήκει και άρα «δικαιολογεί» τη συμπεριφορά τους. Το δημόσιο συμφέρον ταυτίζεται με τους σκοπούς αυτού του οργανωμένου συνόλου. Ο αγώνας τότε δικαιώνεται. Λογοδοσία και ευθύνη «ενώπιον του κόσμου» δεν αναγνωρίζεται.
Απο την πλευρά μου θα ταχθώ με την «ηθική της ευθύνης», όπως την έχει αντιδιαστείλει προς την «ηθική της πεποίθησης» η Μυριάμ Ρεβώ Ντ’Αλλόν. Συνδυάζεται εδώ «μια ορισμένη αντίληψη περί δημοσίου οφέλους, με τη συνθήκη του ανθρώπου που δεν έχει το αλάθητο: Να πού βρίσκομαι, και δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Εξετάζει αυτό που είναι εφικτό να γίνει σε μια δεδομένη ιστορική συγκυρία...αντιμετωπίζει τις πιθανές (αν όχι εντελώς προβλεψιμες) συνέπειες των αποφάσεων του και προσανατολίζει τη δράση του μέσα σε μια ξεχωριστή κατάσταση».
Οι πράξεις μας, οι αποφάσεις μας και οι συνέπειες τους για το σύνολο της κοινωνίας ή των επιμέρους κοιωνικών συνόλων, όπως είναι η εκπαιδευτική κοινότητα, θέτουν το μέτρο της ευθύνης μας.
|
το προφίλ του blog
Επίκουρη καθηγήτρια στο Τμήμα Επικοινωνίας Μέσων και Πολιτισμού στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
Περιοχές ενδιαφερόντων: εφαρμοσμένη επικοινωνία, κοινωνική ευθύνη οργανισμών και επιχειρήσεων, διαχείριση κρίσεων, επικοινωνία των επιστημών
Αρχείο Θεμάτων
Κατηγορίες
Σχετικοί Σύνδεσμοι
|