Ανάπτυξη, με ανισότητες, αλλά παράλληλα και σημαντικά οφέλη για τους πολλούς. Με τί τίμημα όμως;

Τα νέα είναι «παλιά». Ηδη από την δεκαετία του ’80 οι επιστήμονες και οι οικολόγοι μας προειδοποίησαν για τους επερχόμενους κινδύνους. Τους ακούσαμε επιφυλαχτικά. Αλλο ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας, σκεφτήκαμε, και επιστρέψαμε με ακόμα μεγαλύτερο ζήλο στο αλόγιστο ξόδεμα των φυσικών πόρων, στην παραγωγή και την κατανάλωση ενεργοβόρων προιόντων και υπηρεσιών, με διάθεση ηδονιστική, που ζητά άμεση ικανοποίηση «εδώ και τώρα». Με το βλέμμα στραμένο στα οφέλη του σημέρα. Αύριο; Το αύριο είναι μακρινό...

Οι φοβικές εικόνες των επερχόμενων συνεπειών της κλιματικής αλλαγής – ήδη ορατές σε πολλά και ίσως μακρινά για μας σημεία του πλανήτη- κάνουν καθημερινά το γύρο του κόσμου μέσα απο τις οθόνες μας, αλλά μας περιμένουν πλέον και έξω απο την πόρτα του σπιτιού μας.

Το λυώσιμο των πάγων, το τσουνάμι, οι τυφώνες, οι ξηρασίες, οι παρατεταμένοι καύσωνες, οι φωτιές και οι πλημμύρες, η «Αβολη Αλήθεια του Γκορ», μας σόκαραν. Το Πρωτόκολλο του Κυότο το μάθαμε (;) λίγο πριν εκπνεύσει. Στη μέση έμειναν οι δεσμεύσεις μας για τη μείωση των εκπομπών των αερίων του θερμοκηπίου. Κράτη, βιομηχανίες, πολίτες, λίγα υλοποιήσαμε. Οι ρύποι αυξάνονται, δεν μειώνονται. Στην Ελλάδα, περισσότερο νοιαστήκαμε να εξαιρεθούμε από τις δεσμεύσεις του Κυότο παρά να συνεργαστούμε με άλλα κράτη, ώστε να «πιάσουμε» τους περιβαλλοντικούς μας στόχους.  Αντιθέτως, κερδίσαμε τον επίζηλο τίτλο του μεγάλου «ρυπαντή» της Ευρώπης. Στρέψαμε  λίγο περισσότερο την προσοχή μας στις συνομιλίες για το Κλίμα στο Μπαλί. Συναγερμός σε όλο τον πλανήτη. Αληθινός ή απατηλός, όπως εξακολουθούν να υποστηρίζουν όσοι από σκεπτικισμό ή υστεροβουλία δεν συμμερίζονται την αγωνία και τις εκλήσεις για αλλαγή τρόπου ζωής, αλλαγή αξιών, αλλαγή διαχείρισης των φυσικών πόρων, αλλαγή στη παραγωγή αλλά και στις καθημερινές μας καταναλωτικές συνήθειες;

Μα πρέπει να απαρνηθούμε κάθε απόλαυση σε αύτον τον πλανήτη για να τον σώσουμε;

Ας τον σώσουμε με στύλ, με νέες ιδέες και καινοτομίες, θα σας αντιπροτείνω. Θα πρέπει όμως πρώτα να αποφασίσουμε τί είμαστε διατεθιμένοι ως πολίτες και κυρίως ως καταναλωτές να πετύχουμε μαζί, πιέζοντας συνεχώς τις κυβερνήσεις και τις επιχειρήσεις να τηρήσουν τις δεσμεύσεις τους για το περιβάλλον αλλά και να προχωρήσουν ακόμα πιο τολμηρά.

PΘα προτιμήσουμε στο σουπερμάρκετ προιόντα που είναι φιλικά στο περιβάλλον, με λιγότερα χημικά, ή υποστηρίζουν το έργο οικολογικών οργανώσεων;

PΘα αγοράσουμε προιόντα βιολογικής γεωργίας ή προιόντα με το σήμα του «Δίκαιου Εμπορίου» (Fair Trade), έστω και αν είναι πιό ακριβά;

PΘα επιμείνουμε στην ανακύκλωση των υλικών και θα μειώσουμε τα σκουπίδια;

PΘα προτιμήσουμε τις δημόσιες συγκοινωνίες ή τα υβριδικά αυτοκίνητα, αφήνοντας την «επίδειξη» μεγάλου κυβισμού ως “un-cool”, να θυμίζει άλλες περασμένες εποχές;

O Ή θα διατηρήσουμε τις βολικές μας συνήθειες, στέλνοντας το μήνυμα σε κυβερνήσεις και επιχειρήσεις, οτι παρά τις ανησυχίες μας, δεν είμαστε διατεθιμένοι να κάνουμε κάτι; Σε αυτή την περίπτωση, ας μην περιμένουμε, χωρίς εμείς να δώσουμε το δικό μας «πράσινο» στίγμα να ασκήσουμε πραγματική πίεση (οι ψήφοι μας μετράνε και στις εκλογές αλλά και στις αγορές) σε πολιτικούς και επιχειρηματίες.