Υπάρχει ιδιωτικότητα στη Mπλογκόσφαιρα;

Μπορούμε να προστατέψουμε τα προσωπικά μας δεδομένα χωρίς να θυσιάσουμε την ελευθερία λόγου καί έκφρασης στο Διαδίκτυο;

Ανεβάζοντας τη ζωή μας ως υπερθέαμα σε blogs, στο Myspace, στο You Tube ή στο Facebook, εκτός από την απόλαυση της απεριόριστης ( μέχρι στιγμής) ελευθερίας έκφρασης και συναναστροφής στις ψηφιακές μας παρέες, αναλαμβάνουμε συχνά, χωρίς να το συνειδητοποιούμε πλήρως και ένα σημαντικό ρίσκο: να περιορίσουμε την ίδια την ελευθερία μας. Αντιφατικό; Το «αποτύπωμα» μας στο google είναι ανεξίτηλο. Οι εξομολογήσεις προσωπικού χαρακτήρα στα blogs, οι καταναλωτικές προτιμήσεις μας, οι ιδέες που ανταλλάξαμε, οι διαδρομές στα sites, οι φωτογραφίες και τα video που ανεβάσαμε, κάθε περιστροφή μας στο δικτυακό σύμπαν, μένουν εκεί διαθέσιμες για ανάσυρση από εταιρίες εξόρυξης και εκμετάλλευσης των στοιχείων μας, αλλά και από φίλους, γείτονες, συναδέλφους, συνεργάτες ή και αντιπάλους, για κάθε θεμιτή ή αθέμιτη χρήση. Οι προσωπικές πληροφορίες, που έμεις οικειοθελώς ανεβάζουμε στο Internet, εκείνες που οι γνωστοί μας δημοσιεύουν για μας (χωρίς τη συγκατάθεση μας), μας θέτουν ξανά το δίλημμα- πώς να σταθμίσουμε δύο σημαντικές και ορισμένες φορές συγκρουόμενες αξίες, την προάσπιση της πολύτιμης ιδιωτικότητας μας και την ελευθερία του λόγου; Δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με τον Μεγάλο Αδελφό. Συνήθως στρέφουμε την προσοχή μας στο απρόσωπο κράτος και ξεχνάμε την επινοητικότητα και τις γλαφυρές ή φλύαρες αφηγήσεις των προσωπικών μας «φίλων», που μπορεί να εκθέτουν ευαίσθητα θέματα μας στο Facebook και στα προσωπικά τους blogs, καθιστώντας τα προσβάσιμα σε απροσδιόριστο αριθμό χρηστών του διαδικτύου. Οι χρήστες των social media δίνουν την εντύπωση οτι δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για την προστασία των προσωπικών τους δεδομένων καθώς πρώτοι οι ίδιοι τα εκθέτουν σε δημόσια θέα. Πρόσφατες έρευνες που έγιναν σε μαθητές και φοιτητές χρήστες του Facebook στις ΗΠΑ, έδειξαν οτι το 90% ποτέ δεν διαβάζει τους όρους του Facebook για της προστασία της ιδιωτικότητας (privacy policy) ενώ το 60% δήλωσε οτι δεν ανησυχεί πολύ για το θέμα αυτό. Ωστόσο μια τέτοια αποτίμηση της κουλτούρας, την νοοτροπίας και των αξιών τους, μάλλον είναι βιαστική και απλοική. Φαίνεται να έχουν μια διαφορετική αίσθηση της ιδιωτικότητας τους και την υπερασπίζονται με πάθος. Είναι θέμα βαθμού έκθσης και πρόβασης σε πληροφορίες που είναι ήδη διαθέσιμες. Μοιράζονται πλήθος πληροφοριών στα ιντερνετικά forums που συμμετέχουν αρκεί να έχουν τη δυνατότητα του σχετικού ελέγχου της διασποράς τους. Είναι ευθύνη των δημιουργών, των επιχειρηματιών, των κοινοτήτων και των χρηστών του διαδικτύου να δημιουργήσουν ένα πλαίσιο αρχών και κανόνων δεοντολογίας, κοινά αποδεκτών που να βοηθούν στην εξισορρόπηση των αναπόφευκτων εντάσεων ανάμεσα στην ελευθερία του λόγου και την προστασία των προσωπικών δεδομένων, που συχνά συνεπάγεται την ενδυνάμωση των μηχανισμών ελέγχου.

Τόσο η ελευθερία του λόγου όσο και η υπεράσπιση της ιδιωτικότητας μας (και με το νέο της αναθεωρημένο περιεχόμενο της γενιάς του googling) είναι προυποθέσεις για την ελεύθερη ανάπτυξη των ανθρώπων σε συνθήκες δημοκρατίας. Ας συνεχίσουμε να αναζητούμε το μέτρο της προστασίας της ελευθερίας και της προστασίας της ιδιωτικότητας σε μια εποχή που όλα είναι σε συνεχή έκθεση και σχολιασμό, ακυρώνοντας το δίλημμα που προβάλλεται όλο και περισσότερο, ζητώντας μας να διαλέξουμε ανάμεσα στην ελευθερία και την ασφάλεια. Επιλέγουμε και τα δύο.

Πηγές: 1.Daniel J. Solove, The Future of Reputation. Gossip, Rumor, and Privacy on the Internet. Yale University Press, 2007 /2. Whitfield Diffie and Susan Landau, Privacy on the Line. The Politics of Wiretapping and Encryption. The MIT Press, 2007 / 3. Josh McHugh, The Data Wars, WIRED, 16-01-2008

Print posted @ Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2008 1:25 πμ

# re: Υπάρχει ιδιωτικότητα στη Mπλογκόσφαιρα;

Λήδα Τσενέ

10/2/2008 8:15 μμ

Η έννοια της ιδιωτικότητας, έννοια δύσκολη ως προς τον ορισμό και την τήρησή της, στην ψηφιακή εποχή επαναπροσδιορίζεται. Στο χώρο του παγκόσμιου ιστού το ιδιωτικό γίνεται συχνά δημόσιο και μάλιστα πολλές φορές οικειοθελώς. Άρα το υποτιθέμενο δίλημμα προστασία των προσωπικών δεδομένων και ασφάλεια, ελευθερία του λόγου και προάσπιση της ιδιωτικότητας μάλλον καταρρίπτεται.
Η ελευθερία της έκφρασης και η ασφάλεια, στον παγκόσμιο ιστό είναι έννοιες αλληλοσυμπληρούμενες και σε καμία περίπτωση αντίθετες, αποφάνθηκαν το 2007 οι σύνεδροι του United Nations Internet Governance Forum, ενώ οι Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα διακηρύσσουν ότι, "σε μια δημοκρατική και ανοιχτή κοινωνία οι πολίτες είναι εκείνοι που πρέπει να αποφασίσουν σε τι θέλουν να έχουν πρόσβαση και τι θέλουν να βλέπουν στο διαδίκτυο. Το φιλτράρισμα του online περιεχομένου από κυβερνήσεις ή αλλους εξωγενείς μηχανισμούς, είναι ανεπίτρεπτο".
Τα όρια ελευθερίας και ιδιωτικότητας τα θέτουν οι χρήστες των social media και μόνο αυτοί.

Δήμητρα Ιορδάνογλου

11/2/2008 1:33 πμ

Στη πολυπλοκότητα της σύγχρονης εποχής η ατομική αλλά και συλλογική μας ικανότητα να εξισορροπούμε τις αντιφάσεις - δημιουργώντας συχνά μία ιδιότυπη σύνθεση - συνιστά παράγοντα επιβίωσης. Μήπως κι ο ίδιος ο χρήστης του διαδικτύου δεν αποτελεί ζωντανό παράδειγμα εξισορρόπησης αντιφάσεων, στην αγωνιώδη αναζήτηση ψηφιακής παρέας μέσα στη μοναχικότητά του; Μήπως όλοι μας, ως εργαζόμενοι, δεν πασχίζουμε για μία ισορροπία (συχνά του τρόμου) μεταξύ εργασιακής και προσωπικής ζωής; Ενδεικτικός αυτού του σύγχρονου αγώνα να συμβιβάζουμε έννοιες που μέχρι χθες φάνταζαν ασυμβίβαστες και αταίριαστες, είναι ο όρος flexicurity (σύνθεση των όρων flexibility και security) που πρωτοεμφανίστηκε στη Δανία και υιοθετήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση σε μία προσπάθεια εξασφάλισης αμοιβαία επωφελών εργασιακών σχέσεων.

Στο δίλημμα (ή ψευτοδίλημμα) ελευθερία έκφρασης ή ασφάλεια στο διαδίκτυο οι ατομικές απαντήσεις είναι ποικίλες. Οι υπέρμαχοι της ασφάλειας δεν αξιοποιούν όλες τις δυνατότητες των social media, όσοι θέλουν απόλυτη ελευθερία συνεχίζουν τις ξένοιαστες ψηφιακές τους περιπλανήσεις αδιαφορώντας για την ασφάλεια, ενώ εμείς οι ενδιάμεσοι κάνουμε προσεκτική χρήση του μέσου σε μία διαρκή αναζήτηση των κατάλληλων ισορροπιών. Σε κάθε περίπτωση το δικτυακό σύμπαν θα συνεχίσει να υπάρχει με όσους από εμάς θέλουμε να αποτελούμε κομμάτι του.

Κωνσταντίνος Ιωαννίδης

11/2/2008 3:44 μμ

Στην εποχή του Web 2.0, έχει δημιουργηθεί ένα δίκτυο ανταλλαγής απόψεων, μία επικοινωνιακή πλατφόρμα με υλικό που παράγεται και προωθείται από τους ίδιους τους χρήστες. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα «αυτορυθμισμένο» σύστημα διαδραστικής επικοινωνίας, οπού τα όρια ασφάλειας και ελευθερίας του καθενός ουσιαστικά καθορίζονται από την προσωπικότητα του ίδιου του χρήστη. Ο λόγος που κάποιος ανεβάζει φωτογραφίες στο facebook, χιουμοριστικά βίντεο στο youtube ή αρθρογραφεί σε blogs, είναι κάτι που θα το κρίνει και ερμηνεύσει η κοινωνιολογία και ψυχολογία του αύριο.

Όμως το ζήτημα της ιδιωτικότητας στο διαδίκτυο είναι θέμα του άμεσου παρόντος, και δεν αφορά μόνο ιστορίες ή φωτογραφίες που συνειδητά ανεβάζει κάποιος χρήστης στο Ίντερνετ, αλλά αφορά την εκμετάλλευση και παρακολούθηση των χρηστών χωρίς τη δική τους συγκατάθεση. Αυτό συνεπώς που απαιτείται επιτακτικά, όπως και σε κάθε έκφανση του δημόσιου βίου, είναι η διαφάνεια.

Η υπόθεση Facebook Beacon είναι αρκετά πρόσφατη και δείχνει τον τρόπο που επιθυμούν οι εταιρίες να χρησιμοποιήσουν κερδοσκοπικά τα προσωπικά μας στοιχεία. (http://www.guardian.co.uk/technology/2007/nov/30/facebook.beacon)

Το ενδιαφέρον είναι πως στο Ίντερνετ πολλές πληροφορίες είναι διαθέσιμες από τα ίδια τα social media όπως το youtube και τα blogs.
(http://www.youtube.com/watch?v=ZMWz3G_gPhU)

Δείγμα και αυτό πως όπου υπάρχει η έξωθεν προσπάθεια χειραγώγησης και εκμετάλλευσης του Διαδικτύου προς όφελος κυβερνήσεων και εταιριών, πάντα θα υπάρχει και η αντίδραση πολιτών και οργανώσεων για ενημέρωση του κοινού και δράση.
http://aclu.org/pizza/

Aπό τη συμμετοχή μας σε μία διαδήλωση - υπό το άγρυπνο βλέμμα των καμερών, μέχρι την ελεύθερη έκφραση των πολιτικών μας απόψεων σε ένα blog, είμαστε έκθετοι σε όλους αυτούς που επιδιώκουν το φακέλωμα και την ποινικοποίηση της συμμετοχής μας στα κοινά. Είναι στο χέρι μας, αφενός να συνεχίσουμε την ελεύθερη δράση μας πάρα τους κινδύνους και αφετέρου να απαιτήσουμε και να επιβάλουμε την απαρέγκλιτη προστασία των προσωπικών μας δεδομένων.

Ζωζέτα Μηλιοπούλου

13/2/2008 10:24 μμ

Η ιδιωτικότητα υπάρχει ως έννοια από τότε που υπάρχει ως έννοια ο δημόσιος χώρος. Σε μια μικρή κοινωνία, σε ένα χωριό με λίγους κατοίκους ακόμα και σήμερα η ιδιωτικότητα είναι ανέκδοτο.

Η ιδιωτικότητα υπάρχει σαν ανάγκη επειδή οι αλληλεπιδράσεις μας με άτομα και οργανισμούς είναι περισσότερες από ό,τι κάθε άλλη φορά στην ιστορία.
Το όφελος και συνάμα το αντίτιμό της είναι η απομόνωση. Στην πράξη δεν γίνεται να διαλέγουμε απόλυτα πού θα φαινόμαστε και πού όχι, πού θα ανοιγόμαστε και πού όχι. Λάθος επιλογές υπάρχουν και στο φυσικό κόσμο, όχι μόνο στον εικονικό.

Η αήθης χρήση των προσωπικών μας δεδομένων όμως δεν είναι μόνο όχληση. Μπορεί να είναι καταστροφική. Όχι γιατί μας βλέπουν οι προϊστάμενοι ή οι θείοι και οι ανηψιοί αλλά γιατί όσοι μας βλέπουν ΝΟΜΙΖΟΥΝ ότι μας ξέρουν. Αυτό είναι το χειρότερο και δεν ισχύει μόνο για γνωστούς. Ισχύει και για την πολιτική και για την επιχειρηματική εξουσία.

Νομίζουν ότι μας ξέρουν, διότι από 5 χαρακτηριστικά που βλέπουν, αντλούν 50 συμπεράσματα δια της στερεοτυπίας και της στατιστικής. Δεν μας μαθαίνουν ως πρόσωπα αλλά ως "εγγραφές" ή "προφίλ". Αυτό δεν θα συνέβαινε ανάμεσα στους κατοίκους ενός χωριού. Εκεί ή ξέρεις τον άλλο ή δεν τον ξέρεις. Εδώ τον ανακαλύπτεις ως ένα αδιάφορο σύνολο στατιστικών δεδομένων, ως υποψήφιο πελάτη, ως υποψήφιο ένοχο ή ως μια αφορμή για πλάκα ή για κουβέντα. Ως προδιαγραφή αλλά όχι ως πρόσωπο. Στην πράξη, δεν τον μαθαίνεις ποτέ. Κι όμως, μπορείς να τον στιγματίσεις...

Συγγενικό μου πρόσωπο γέννησε ένα νεκρό παιδάκι. Βδομάδες αργότερα δεχόταν κλήσεις για τηλεφωνική προώθηση ειδών παιδικής προικός, ασφαλιστικών προγραμμάτων, παιδικών σταθμών... Ήταν προφανές ότι τα προσωπικά δεδομένα της διέρρευσαν. Όχι όμως το ευαίσθητο δεδομένο της απώλειας ζωής του μωρού! Χρειάστηκαν γερά νεύρα... Πάνω που η παρ' ολίγον μητέρα συνήλθε, τη μέρα που το παιδάκι της θα έκλεινε ένα χρόνο, έλαβε ένα μεγάλο πακέτο με κρέμες μωρού, μια πλαστική τούρτα και ευχές για χαρούμενα γενέθλια, από εταιρία που προωθούσε τα προϊόντα της. Νομίζω το παράδειγμα δεν χρειάζεται άλλη επεξήγηση και ενώ όλοι ξέρουμε τι θα έπρεπε να κάνει, εγώ δεν μπορώ να την κατηγορήσω που δεν έτρεξε στα δικαστήρια να αποζημιωθεί οικονομικά για μια ζημιά που μόνο οικονομική δεν ήταν.

Δεν είχε μπει καν σε blogg. Δεν ήταν καν μέλος του Facebook. Δεν μπορούσε καν να πει ότι έκανε πλάκα. Δεν μπορεί ποτέ να κάνει Unsubscribe από τις βάσεις δεδομένων όλων εκείνων που την περιμένουν ακόμα ως πελάτη. Δεν ήταν καθόλου μα καθόλου 'εικονικό' αυτό που της συνέβη. Κι όμως στον εικονικό κόσμο σίγουρα υπάρχουν τέτοια παραδείγματα.

Τι λύση υπάρχει, λοιπόν;
1. Κλείστε τα παράθυρα και καθίστε σπίτι. Θα χάσετε κάτι από τον κόσμο κι ο κόσμος θα χάσει κάτι από εσάς.
2. Γεμίστε τον κόσμο με τα προσωπικά σας δεδομένα. Αφήστε τα ίχνη σας παντού. Χαμογελάστε στις κάμερες, δώστε το όνομά σας για 10 στιλό, 150 περιποιήσεις προσώπου, 40 bloggs και 200 newsletters εταιριών. Θα τους μπλέξετε περισσότερο, ιδίως αν διαλέγετε ανομοιογενείς προσφορές. Κι αν όλοι τους μπλέξουν περισσότερο τότε θα κυκλοφορούμε ανώνυμα όχι επειδή δεν θα αφήνουμε ίχνη αλλά επειδή κανένα μηχάνημα δεν θα μπορεί να τα επεξεργαστεί χωρίς δυσανάλογο κόστος. Κι αν πια οι επεξεργαστές γίνουν τόσο πιο γρήγοροι, τότε θα βρούμε άλλη λύση! Σκεφθείτε κάποιον που περπατά μόνος του ένα πρωινό στη Νέα Υόρκη. Με τις ώρες, στις ώρες αιχμής. Ποιος θα έχει την υπομονή να τον ακολουθήσει απλώς για να του πουλήσει κάτι; απλώς γιατί του φάνηκε ύποπτος; απλώς γιατί νομίζει ότι ταιριάζει στο προφίλ του; Έχει ρίσκο αλλά αξίζει...!

14/2/2008 11:01 μμ

Με αφορμή το θέμα του blog προτείνω στους συμμετέχοντες να παρακολουθήσουν τη συζήτηση που ξεκινά η Vodafone με θέμα "Privacy in an open world" και θα είναι διαθέσιμη στο κοινό από 21 Φεβρουαρίου.
Ακολουθήστε το link http://www.csreurope.org/events.php?action=show_event&event_id=82

17/2/2008 5:36 μμ

Ο τρόπος που τα social media μπορούν να "στιγματίσουν" ανθρώπους, όπως αναφέρθηκε και σε προηγούμενο post της Ζ.Μηλιοπούλου.

Ένα εξαιρετικά συναφές άρθρο στον Independent.

"Facebook can ruin your life.
People will post just about anything on social networking sites. And the information can be used against them."

http://www.independent.co.uk/life-style/gadgets-and-tech/news/facebook-can-ruin-your-life-and-so-can-myspace-bebo-780521.html

ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

19/2/2008 12:56 μμ

Το ερώτημα περί ιδιωτικότητας ή μη στη Μπλογκόσφαιρα είναι μέρος ενός ευρύτερου προβληματισμού περί ύπαρξης ή μη ιδιωτικότητας στις σύγχρονες παγκοσμιοποιημένες κοινωνίες. Η έννοια της διάχυσης της πληροφορίας όχι μόνο σε εθνικό αλλά σε διεθνές επίπεδο, μέσω του διαδικτύου έχει δημιουργήσει νέα δεδομένα ως προς την διασφάλιση του απορρήτου της ιδιωτικής ζωής. Ακόμα και η ύπαρξη οργανισμών ή αρχών προστασίας της ιδιωτικής ζωής (βλέπε Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων) καθίσταται πλέον ανεπαρκής μπρος στον τεράστιο όγκο των πληροφοριών που υπάρχουν ή μπορεί να βρεθούν για την ιδιωτική ζωή των πολιτών. Ασφαλώς το άβατο της προσωπικής ζωής πρέπει να αίρεται όταν υπάρχει παραβίαση των νόμων γιατί όλα τα εγκλήματα ανεξαιρέτως, γίνονται στον ιδιωτικό βίο. Κανένας σοβαρός παραβάτης των νόμων (πλην των πολιτικών) δεν παραβαίνει το νόμο δημόσια και απροκάλυπτα. Το θέμα είναι όμως ποιός θα αποφασίσει το αν πρέπει και σε ποιό βαθμό θα πρέπει να δημοσιοποιηθούν στοιχεία από την ιδιωτική ζωή του κάθε κατηγορουμένου. Αλλά ακόμα και για τους απλούς πολίτες δεν υπάρχει ένα σαφές πλαίσιο σχετικά με το διασφάλιση της προσωπικής τους ζωής. Κάθε πληροφορία ή βίντεο που παλιά μπορούσε να αποτελέσει προϊόν εκβιασμού ανάμεσα σε δύο ή τρείς το πολύ εμπλεκόμενους, σήμερα μπορεί να προβληθεί ή ακόμα και να γίνει προϊόν εμπορίας στο διαδίκτυο. Ασφαλώς η ευθύνη για αυτή την κατάσταση δεν οφείλεται στο διαδίκτυο ή στην τεχνολογική ανάπτυξη, αλλά στον τρόπο με τον οποίο αυτή χρησιμοποιείται. Από τη στιγμή που δεν υπάρχουν ελεγκτικοί μηχανισμοί σχετικά με το τι κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και από τη στιγμή που δεν διώκονται ποινικά όσοι καταστρατηγούν την ιδιωτικότητα των πολιτών, θα οδηγηθούμε σε κοινωνίες ατόμων που θα ζούν όχι τις δικές τους ζωές αλλά τις "Ζωές των Άλλων", σύμφωνα με μια επίκαιρη όσο και προφητική ταινία.