Επιχειρήσεις και κορυφαίες μάρκες ασπάζονται το motto: “Συμφέρει να είσαι καλός!” Ναί! Αλλά ποιός θα πληρώσει το λογαριασμό;

«Θα είσασταν διατεθειμένοι να πληρώσετε 10% επιπλέον για ένα προϊόν που θα ήταν φιλικό στο περιβάλλον ή που θα υποστηρίζε έναν κοινωνικό σκοπό;»

Αυτή η ερώτηση, με εναλλακτικές διατυπώσεις, επανέρχεται σε διεθνείς και ελληνικές έρευνες. Οι ενδιαφερόμενες επιχειρήσεις και οργανισμοί θέλουν να διαπιστώσουν αν οι καταναλωτές είναι έτοιμοι να αναλάβουν και εκείνοι ένα επιπλέον κόστος ώστε να καταστεί συμφέρουσα η παραγωγή και η διάθεση στην αγορά προϊόντων που έχουν παραχθεί με σωστές περιβαλλοντικές και κοινωνικές προδιαγραφές. Αναρωτιούνται αν υπάρχουν αρκετοί καταναλωτές που θα επιβραβεύσουν με τις αγορές τους ή με την καλή τους γνώμη, τα προϊόντα και τις επιχειρήσεις που θα προσπαθήσουν να ανέβουν στο άρμα της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης. Θα αγοράζαμε , λοιπόν, προϊόντα που είναι πιο ακριβά από άλλα, αντίστοιχης ποιότητας και λειτουργικότητας, επειδή θα γνωρίζαμε ότι δεν έχουν χρησιμοποιήσει παιδική, φθηνή ή ανασφάλιστη εργασία; Θα προτιμούσαμε προϊόντα, τα οποία είναι συγκριτικά ακριβότερα απο άλλα γιατί χρησιμοποιούν οικολογικά υλικά και δεν επιβαρύνουν το περιβάλλον;

Μια από τις βασικές ερμηνείες που έχουν διατυπωθεί για την επιτυχία του ρεύματος της κοινωνικής ευθύνης των επιχειρήσεων, είναι η δύναμη της πίεσης των πολιτών και καταναλωτών.

Οι επιχειρήσεις λένε: αν οι καταναλωτές θέλουν προϊόντα που παράγονται με πιο υπεύθυνο τρόπο, τότε ας είναι έτοιμοι να πληρώσουν και το ακριβότερο τίμημα που συνεπάγεται αυτή η αλλαγή στην παραγωγή και τη διάθεση των προϊόντων. Αυτή η παραδοχή θεωρείται ως αυταπόδεικτη αλήθεια. Σπάνια ελέγχεται η ορθότητά της. Την ασπάζονται επιχειρήσεις, πολλοί εκπρόσωποι ΜΚΟ, κυβερνήσεις και την επαναλαμβάνουν δημόσια σε κάθε ευκαιρία.

Οι καταναλωτές λένε: Οι επιχειρήσεις οφείλουν να μας παρέχουν προϊόντα υψηλής ποιότητας (δηλαδή, προϊόντα υγιεινά, ασφαλή, που δεν θα βλάπτουν το περιβάλλον, που θα σέβονται τους ανθρώπους και τις κοινωνίες), σε χαμηλές τιμές! Δεν θέλουμε να μετακυλίουν το κόστος της περιβαλλοντικής και κοινωνικής τους συμμόρφωσης σε μας τους καταναλωτές. Είναι καθήκον τους.

Την προσωπική μου θέση και τον προβληματισμό, με τους οποίους έκλεισα και το εισαγωγικό σημείωμα του αφιέρωματος για την Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη, την φέρνω προς συζήτηση σε αυτο το blog:

Σήμερα, οι ίδιοι οι καταναλωτές είναι περισσότερο πρόθυμοι να αλλάξουν την ατομική συμπεριφορά στην καθημερινή τους ζωή, να επιλέξουν τα νέα τεχνολογικά εξελιγμένα προϊόντα «με κοινωνική και περιβαλλοντική συνείδηση». Αρκεί βέβαια, να έχουν πραγματικές και προσιτές επιλογές: προϊόντα και προτάσεις αστικής ζωής που θα είναι ελκυστικές, ποικίλες και ορατές όπου και αν στρέψουν το βλέμμα τους. Καθιστώντας την οικολογική επιλογή οικονομικά «ασύμφορη», συγκρινόμενη με πληθώρα καταναλωτικών προτάσεων της αγοράς, που δεν έχουν αυτές τις προδιαγραφές, δεν διατρέχουμε άραγε τον κίνδυνο, να σηματοδοτήσουμε το «πράσινο» ή κοινωνικά υπεύθυνο lifestyle ως το νέo, πολυτελές, σύμβολο κοινωνικής και ατομικής διάκρισης; Μια επιλογή για λίγους και όχι μια προσιτή επιλογή για τους πολλούς;

Ο ρυπαίνων, ναί, να πληρώνει ακριβά, όχι αυτός που επιλέγει να ζεί, να παράγει και να καταλώνει υπεύθυνα.

Print posted @ Κυριακή, 6 Απριλίου 2008 11:37 μμ

# re: Επιχειρήσεις και κορυφαίες μάρκες ασπάζονται το motto: “Συμφέρει να είσαι καλός!” Ναί! Αλλά ποιός θα πληρώσει το λογαριασμό;

Χρήστος Κ

8/4/2008 11:32 πμ

ΟΙ επιχειρήσεις, όπως και τα κράτη, δεν έχουν ψυχή, επομένως, δεν έχουν και ηθική.
Δεν περιμένω μία επιχείρηση να κόψει έστω και 0,1% από τα κέρδη της εάν δεν της το επιβάλλουν (μέσω κάποιων νόμων ή από τον νόμο τής αγοράς), ακόμα και εάν έχουν άυξηση κερδων 1000% κάθε χρόνο.

ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

8/4/2008 1:38 μμ

Η έννοια της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης υπάρχει από την αρχαιότητα. Οι εύποροι Αθηναίοι κατά τον χρυσό αιώνα του Περικλή, υποχρεούνταν βάση νόμων να διαθέτουν μέρος της προσωπικής τους περιουσίας προκειμένου η πόλη-κράτος να αποκτήσει έργα υποδομής, να εξοπλιστεί για πολεμικούς σκοπούς, ή προκειμένου να βρεθούν πόροι για τους μη κατέχοντες. Με την πάροδο των ετών η ευεργεσία ή η προσφορά απέναντι στο κοινωνικό σύνολο έγινε προαιρετική και ως εκ τούτου ατόνησε. Πλήν αρκετών λαμπρών Ελλήνων-ευεργετών των περασμένων αιώνων, η έννοια της ευθύνης απέναντι στο κοινωνικό σύνολο αγνοήθηκε ή αντιμετωπίστηκε με αρκετή απροθυμία. Στις μέρες μας η έννοια της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης υφίσταται πλέον στην πλειοψηφία των μεγάλων εταιρειών, κυρίως των πολυεθνικών οι οποίες όμως την αντιλαμβάνονται ως έναν τρόπο επιπλέον διαφήμισης. Χαρακτηριστικό είναι το σύνθημα πολλών εταιρειών "Κάνε κάτι καλό για τον κόσμο και φρόντισε να μαθευτεί". Η πολιτική αυτή των εταιρειών αν και έχει δώσει σημαντικά οφέλη στις σύγχρονες κοινωνίες εμπεριέχει πολλούς κινδύνους. Πρώτα από όλα μπορεί μια εταιρεία να χρηματοδοτεί έρευνες για την υγεία των πολιτών, την ίδια στιγμή που το προϊόν μπορεί να συμβάλει προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ακόμα μπορεί μια εταιρεία να κάνει έργα για τη διάσωση του περιβάλλοντος στα εργοστάσια της στις ανεπτυγμένες χώρες, ενώ στα εργοστάσια της στις αναπτυσσόμενες χώρες να μην ενδιαφέρεται καθόλου για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Είναι επίσης πιθανό κάποιες από τις παροχές των εταιρειών να γίνονται για δικούς της ιδιοτελείς σκοπούς, όπως η διαφήμιση, η προσέλκυση και η δέσμευση των εργαζομένων ή η ανάπτυξη καλών σχέσεων με τους κοινωνικούς εταίρους.
Για τους παραπάνω λόγους είναι αναγκαίο η εταιρική κοινωνική ευθύνη να αποκτήσει συγκεκριμένο χαρακτήρα και να κατοχυρωθεί νομικά. Δεν είναι αναγκαία η επιβάρυνση των καταναλωτών, με αύξηση των τιμών. Ένα μικρό ποσοστό από τα υπερκέρδη κάποιων εταιρειών θα ήταν αρκετό. Εκείνο που προέχει είναι η συνειδητοποίηση ενός κοινού συνόλου στο οποίο δραστηριοποιούνται εταιρείες και καταναλωτές και το οποίο απαιτεί την φροντίδα και το συνεχές ενδιαφέρον όλων. Άρα πρέπει να απαλλαγούμε από τα δεσμά της ιδιωτικότητας που μας βασανίζουν ως κοινωνίες και να λειτουργήσουμε συστημικά, ως μέρη ενός ενιαίου και αδιάσπαστου συνόλου.

Τριαντάφυλλος Παπαφλωράτος

16/4/2008 3:25 μμ

Μου προκαλεί ανησυχία που στην κοινωνία μας διαπραγματευόμαστε και νοιώθουμε «ευγνωμοσύνη» για τα αυτονόητα! Όταν οι επιχειρήσεις υποστηρίζουν ότι προκειμένου να είναι υπεύθυνες, οι καταναλωτές πρέπει να πληρώσουν «κάτι παραπάνω», δημιουργούν επικίνδυνα ψευτό-διλήμματα. Βάζουν τους καταναλωτές σε μια διαδικασία επιλογής τη στιγμή που θα έπρεπε η κοινωνική τους δράση και η υπεύθυνη συμπεριφορά να είναι προϋπόθεση και όχι πολυτέλεια. Μπαίνοντας λοιπόν στη διαδικασία της διαπραγμάτευσης αυτής, «νομιμοποιούμε» την ανεύθυνη εταιρική συμπεριφορά.

Επιπλέον, όντως παρατηρούμε ότι όταν το κόστος μεταφέρεται στον καταναλωτή, η κοινωνικά υπεύθυνη καταναλωτική συμπεριφορά εξαντλείται και γίνεται μια επιλογή για λίγους. Το φαινόμενο αυτό είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο γιατί περιορίζει τη δυναμική της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης και δεν επιτρέπει στις επιχειρήσεις να συνεισφέρουν με την τεράστια δύναμη τους στην επίλυση των παγκοσμίων περιβαλλοντικών και κοινωνικών προβλημάτων, ως βοηθοί των κρατών και των Διεθνών Οργανισμών.

Όσον αφορά τη νομική κατοχύρωση της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όπως αποφασίστηκε ύστερα από μακρόχρονη διαβούλευση σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, η ΕΚΕ έχει εθελοντικό χαρακτήρα. Ο εθελοντικός της χαρακτήρας μόνο εμπόδιο δεν πρέπει να θεωρείται. Αντιλαμβάνομαι ότι όταν οι επιχειρήσεις δεν δεσμεύονται νομικά, συχνά αδιαφορούν για περιβαλλοντικά και κοινωνικά ζητήματα. Ωστόσο, η νομική υποχρέωση θα λειτουργούσε αποθαρρυντικά για την ανάληψη επιπλέον δράσεων και η ΕΚΕ θα αντιμετωπιζόταν ενδεχομένως ως εμπόδιο της εταιρικής ανάπτυξης και όχι ως εφόδιο όπως θεωρείται σήμερα. Υπάρχουν εξάλλου πολλές εταιρείες που δραστηριοποιούνται εθελοντικά σε δράσεις Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης που σε πολλές περιπτώσεις ξεπερνούν, αυτά που θα μπορούσαμε να απαιτήσουμε νομικά.

Ληδα Συγκουνα

17/4/2008 4:57 μμ

το θεμα της σχεσης των επιχειρησεων με τους καταναλωτες τους ειναι παντοτε επικαιρο και παντοτε φλεγον. Η αληθεια ειναι οτι θεωρω οτι δεν ειναι σωστο να τα περιμενουμε ολα απο τους αλλους. Οποως λοιπον δεν ρυπαινουμε εμεις ετσι πρεπει να επιβραρευουμε και τις "πρασινες" επιχειρησεις προτιμοντας τες στις αγορες μας.
Απο κει και περα ομως πιστευω οτι το γεγονος οτι τα "καθαρα" προιοντα ειναι και ακροβοτερα δεν ειανι παντα και αληθες. Οι εταιρειες πολυ συχνα χρησιμοποιουν το οικολογικό προφιλ τους για να αναπροσαρμοσουν το positioning τους και κυριως για να γινουν αρεστες σε μεγαλη μεριδα των καταναλωτων. Γιατι θα πρεπει οι καταλαωτες να πληρωσουν το γεγονος οτι αυτες οι εταιρεις ειναι υπευθυνες? Οι εταιρειες αυτες δεν το κανουν αυτο γιατι το πιστευουν? Γιατι να πληρωσει ο καταναλωτης το γεγονος οτι επιτελους οι εταιρειες συμπεριφερονται στο περιβαλλον οπως θα επρεπε? Γιατι να μην το αντιστρεψουμε και να ρωτησουμε εαν οι εταιρειες ειναι ετοιμες να μειωσουν λιγακι τα κερδη τους πορκειμενου να ειναι "πρασινες" ....
ευχαριστώ

Κωνσταντίνος Ιωαννίδης

18/4/2008 10:29 πμ

Ο «πολιτικός καταναλωτισμός» έχει κάνει έντονα την εμφάνιση του τα τελευταία χρόνια διεθνώς και οι καταναλωτές αντιλαμβάνονται περισσότερο από ποτέ άλλοτε πως με τις αγοραστικές τους επιλογές μπορούν οι ίδιοι να διαμορφώσουν την ατζέντα των πολυεθνικών εταιριών και να φέρουν στο προσκήνιο ζητήματα που μέχρι χθες ήταν ξεχασμένα ή περιθωριοποιημένα. Σε πολλές χώρες του κόσμου οι καταναλωτές έχουν δείξει έμπρακτα πως μπορούν να κατακρίνουν εταιρικές πρακτικές με τη μορφή boycottage, αλλά μπορούν παράλληλα και να ενθαρρύνουν ή να επιβραβεύσουν επιχειρήσεις αγοράζοντας τα προϊόντα τους ακόμα και αν είναι ακριβότερα (buycotting). [Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα βιολογικά προϊόντα και τα προϊόντα δίκαιου εμπορίου που έχουν εντυπωσιακό ρυθμό ανάπτυξης σε πολλές χώρες της Ευρώπης παρά την ακριβότερη τιμή τους].

Η θέληση του κόσμου συνεπώς για «ηθικότερες» επιχειρήσεις είναι δεδομένη και αυτό φαίνεται να το αντιλαμβάνονται οι εταιρίες που συνεχώς αναπτύσσουν σύγχρονα προγράμματα ΕΚΕ, προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να επιστρέψουν κάποιο μέρισμα των κερδών τους πίσω στην κοινωνία. Τι συμβαίνει όμως όταν διαβάλλεται ο εθελοντικός χαρακτήρας της ΕΚΕ και ζητείται αντίτιμο για να γίνει κάποιος πιο «ηθικός» εταιρικός πολίτης;

Η αύξηση της τιμής των «ηθικών» προϊόντων πέρα από την προφανή μείωση της ζήτησης που μπορεί να προκαλέσει (ειδικά σε μια καταναλωτική κοινωνία υπερπληθώρας προσφορών), μπορεί να οδηγήσει σε ακόμα πιο ανησυχητικά αποτελέσματα. Η αύξηση των τιμών μεταφέρει αυτομάτως αυτά τα προϊόντα σε μία «niche» αγορά, που ανεξαρτητοποιείται από τα συνηθισμένα προϊόντα και είναι σα να απευθύνεται σε μία καταναλωτική ελίτ - όχι μόνο οικονομική αλλά και κοινωνική. Ενέχει συνεπώς ο κίνδυνος να αποτελέσει η ευθύνη των εταιριών απλώς μία έξτρα προστιθέμενη αξία στην εικόνα μίας μάρκας, προσελκύοντας μόνο τους εύπορους καταναλωτές που θα θελήσουν να προβάλουν τις «ηθικές» τους αγορές.

Με αυτό τον τρόπο ουσιαστικά υποσκάπτονται οι αξίες της κοινωνικής ευθύνης των εταιριών, καθώς το πιο ανησυχητικό δεν είναι να ξοδέψουμε οι καταναλωτές κάποια περισσότερα χρήματα για ‘ηθικά’ προϊόντα, αλλά να θεωρηθεί πως η ευθύνη των επιχειρήσεων αποτελεί κάτι το 'εξωτικό' που απευθύνεται στους λίγους και που μόνο υπό πληρωμή μπορεί να υπάρξει. Η επιστροφή του «κοινωνικού μερίσματος» δεν μπορεί να θεωρηθεί χάρη, ούτε ζήτημα υπό διαπραγμάτευση και αντικαταβολή.

Εύα Φάββα, Πάντειο Π/ο

22/4/2008 9:02 μμ

Συμφέρει να είσαι καλός! ελκυστικό moto,χωρίς αμφιβολία. όμως δεν είναι αρκετά απογοητευτικό το οτι κάτι που θα έπρεπε να ήταν αυτονόητο, έχει καταλήξει να ταυτίζεται με οικονομικούς όρους;
το να είναι κάποιος υπεύθυνος ξεκινά πρώτα απο τον ίδιο και απο τις επιλογές του. σαφώς και τη δύναμη την έχουν οι καταναλωτές, αυτοί μπορούν να απαιτήσουν με τον τρόπο τους την συμμόρφωση των εταιριών. απο την άλλη βεβαίως και οι εταιρίες αποσκοπούν στο κέρδος. εταιρίες είναι εξάλου και όχι φιλανθρωπικά ταμεία.
η λύση όμως δεν είναι στην αύξηση των τιμών, αν και θεωρώ πως αρκετοί απο εμάς θα έδιναν ένα κάποιο παραπάνω χρηματικό ποσό για να αγοράσουν φιλικά ποϊόντα, με την προυπόθεση, οτι θα υπήρχαν έμπρακτες αποδείξεις για την κοινωνικά υπεύθυνη δράση των αντίστοιχων εταιριών. πέραν τούτου όμως, θα πρέπει οι ίδιες οι εταιρίες, οι οποίες αποτελούνται απο ανθρώπους<!!>, να αντιληφθούν τη σοβαρότητα της κατάστασης και να κάνουν κομμάτι τους την ΕΚΕ. εκεί κρύβεται όλη η δύναμή και το μεγαλείο της!! όταν επιλέγεις, δράς με το καλύτερο δυνατό τρόπο. στηρίζεις τις αποφάσεις σου και το αποτέλεσμα είναι θετικότατο!!
συνεπώς, πρέπει να έχουμε υπομονή. το να αλλάξεις νοοτροπίες χρόνων δεν είναι και το πιο εύκολο. δεν είναι όμως και ακατόρθωτο! παράδειγμα αποτελούν οι ΕΚΥ εταιρίες. τέλος ελπίζω όντως, αυτή όλη η κίνηση να μην είναι μια απλή "τάση". οι τάσεις έρχονται και φεύγουν. ας κάνουμε τη διαφορά με το να στοχεύσουμε σε ένα κοινό όραμα!! σε ένα καλύτερο αύριο.

Λίνα Ζημιανίτη

1/5/2008 11:12 μμ

Η ΕΚΕ είναι πλέον κοινωνική αναγκαιότητα, αποτελεί το "αυτονόητο" (ή θα έπρεπε να αποτελεί το αυτονόητο, τουλάχιστον). Κάθε σοβαρή και συνειδητοποιημένη επιχείρηση οφείλει εθελοντικά να δραστηριοποιείται με απόλυτη υπευθυνότητα απέναντι στους stakeholders της, απέναντι στο περιβάλλον κτλ διότι οι σημερινές συνθήκες επιτάσσουν δράσεις τέτοιου χαρακτήρα και ποιότητας, δράσεις σεβασμού και αυτοσεβασμού. Οι υπέρμαχοι καταναλωτές - υποστηρικτές της προσπάθειας αυτής του να βάλουμε ένα λιθαράκι για να γίνει ο κόσμος μας καλύτερος, δεν θεωρώ ότι είναι ηθικό να "τιμωρούνται" επιβαρυνόμενοι ως προς το κόστος των υπεύθυνων υπηρεσιών που απολαμβάνουν, διότι αυτό ενέχει την πιθανότητα να λειτουργήσει αποτρεπτικά εκ μέρους τους. Ο απώτερος σκοπός υποτίθεται ότι θα πρέπει να είναι το να γίνει συνείδηση και πρακτική όλων η ΕΚΕ, με το να είναι ελκυστική, "διαφανής" και προσιτή. Το οφείλουμε στους εαυτούς μας, στη ζωή μας και την ποιότητα που θα πρέπει να έχει, και το κυριότερο: στις επερχόμενες γενεές.

# Και γιατί μόνο επιχειρήσεις;

Σιωπηλές κραυγές

17/5/2008 11:05 μμ

Το οικολογικό κοστίζει ακριβότερα σίγουρα. Οπότε και στις ίδιες τις επιχειρήσεις στοιχίζει ακριβότερα...Γιατί να το χάσουν αυτοί. Και αυτοί ουσιαστικά εργαζόμενοι είναι με δική τους επιχείρηση. Γιατί και ένα μπακάλικο μικρή επιχείρηση δεν είναι; Γιατί πάντα να σημαίνει ότι οι επιχειρηματίες τα έχουνε για να τους τα χώνουμε πάντα. Δεν τους αγιοποιώ αλλά μην τα βάζουμε όλα στο ίδιο καζάνι. Το κράτος δεν φταίει;Γιατί να μην δώσει μεγαλύτερους μισθούς στους αγρότες για να αυξηθούν και να παράγουν περισσότερα. Γιατί να μην καλύψει το κράτος την απώλεια του επιχειρηματία και όλοι να είμαστε καρδισμένη. Να του δώσει δηλαδή ένα ποσό για να έχει σε καλύτερες τιμές τα οικολογικά. Θα μου πείτε.."μα και αυτά τα λεφτά εμείς δεν θα τα δώσουμε;" και η απάντηση η δική μου είναι ότι: ναι. Δικά μας είναι, αλλά αφού δεν έχουμε οικολογική συνείδηση και αγάπη για το υγειές πχ τρόφιμο και την υφασμάτινη τσάντα,που σιγά το έξοδο 1€ καθόμαστε και κατηγορούμε τις επιχειρήσεις.Γιατί νομίζετε πως η κυβέρνηση χάνει π.χ. από τα μεταλλαγμένα ;
Και δεν είμαι επιχειρηματίας :P

Νίκος Β.

26/5/2008 3:00 μμ

Με λύπη διαπιστώνουμε όλοι ότι έχουμε λησμονήσει τα πλέον αυτονόητα.Η οικολογική συνείδηση είναι θέμα κόστους όχι βραχυπρόθεσμου αλλά μακροπρόθεσμου!Ποιά λογική επιβάλλει την άποψη ότι τα οικολογικά προϊόντα θα πρέπει να είναι ακριβά;Σίγουρα η ίδια λογική που λέει ότι τα υπάρχοντα προϊόντα που ευρέως καταναλώνονται, είναι σχετικά "φθηνά" γιατί είναι αντιοικολογικά!Γιατί με λίγα λόγια είναι ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ή παράγονται από εργαζομένους που τους συμπεριφέρονται ως ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ή η χρήση τους έχει ως προυπόθεση την δημιουργία νέων ΣΚΟΥΠΙΔΙΩΝ και ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ.Ολοι μας λοιπόν καταναλώνουμε ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ, και καταναλώνοντάς τα δημιουργούμε νέα ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ.
Και μάλιστα θεωρούμε ότι το κάνουμε με μικρό κόστος ενώ το κόστος στην υγεία μας αλλά και στην ισορροπία του πλανήτη είναι τόσο μα τόσο ακριβό!!!

Δεν τίθεται κανένα δίλημμα."Φθηνά" αντιοικολογικά προϊόντα ή ακριβά "οικολογικά".ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΕΤΕ.Αυτή είναι η αρχή για να βγούμε από το αδιέξοδο.Ο άκρατος καταναλωτισμός έχει επιφέρει την άκρατη αισχροκέρδια που συνοδεύεται αναγκαστικά από την έκπτωση όχι μόνο στην ποιότητα των προϊόντων αλλά και στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και στην ίδια τη ζωή.

ποιητικη περιοδος

1/6/2009 7:28 μμ

Ειναι αστείο να πιστεύουμε ότι οι καταναλωτές -ανθρωποι αποσυρμένοι στον ιδιωτικό τους μικρόκοσμο, θα αναπτύξουν πολιτικές ευαισθησίες και θα σώσουν το κόσμο. Μόνο η επαναπολιτικοποίηση της κοινωνίας και ο απεγλωβισμός της απο μηχανισμούς που προπαγανδίζουν την απόσυρση, την ιδιωτευση και που διαμορφώνουν γενιές ανθρώπων μακριά απο την δημόσια ζωή μπορεί να επανεκκινήσει τον έλεγχο της εξουσίας των εταιρειών. Οσοι ονειρεύονται πραξεις αντίστασης χωρίς κόστος, που θα διενεργούνται με την ευκολία του τηλεκοντρόλ και απο την ασφάλεια του σαλονιού τους απλά επιβεβαιώνουν την καταναλωτική τους αλλοτρίωση. ( Ωραίο όνειρο να επαναστατείς καταναλώνοντας! Αλλα παρακαλώ ξυπνήστε με!)