Δεν υπάρχει αμφιβολία. Ο εργαζόμενος που νιώθει ότι η επιχείρηση στην οποία προσφέρει τις υπηρεσίες του σέβεται τα δικαιώματα και την προσωπικότητά του, αξιοποιεί τις ικανότητες και τις γνώσεις του, αναγνωρίζει, ενθαρρύνει και ανταμείβει τις προσπάθειές του, αποφασίζει αξιοκρατικά για την επαγγελματική του εξέλιξη, νοιάζεται για την ατομική και οικογενειακή του ευημερία... ο εργαζόμενος αυτός είναι ένας αφοσιωμένος, παραγωγικός, πολύτιμος συνεργάτης. Είναι κεφάλαιο για την εταιρεία του.

Οι αναγνώστες μας Λευτέρης Καλοσπύρος και Ηλίας Νικολούλης προβληματίζονται, με αφορμή ένα πρόσφατο γεγονός πάνω στη σχέση βιώματος και ιστορίας. Δημοσιεύουμε αποσπάσματα των επιστολών τους, τις οποίες μπορείτε να βρείτε ολόκληρες σε ένα δικό τους μπλογκ στο www.vimaideon.gr Πολύς λόγος έγινε τελευταία σχετικά με την εκδήλωση που διοργανώθηκε από το Κέντρο Ερευνών Μειονοτικών Ομάδων (ΚΕΜΟ) σε συνεργασία με το Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου, με θέμα «Ιστορία και επικαιρότητα του ζητήματος των Τσάμηδων».

ΗΕταιρική Κοινωνική Ευθύνη μέσα σε μία δεκαετία αναδείχθηκε σημαντικό ζήτημα διαβούλευσης στη διεθνή πολιτική και επιχειρηματική σκηνή, διαμόρφωσε ένα νέο ακαδημαϊκό πεδίο έρευνας και μελέτης στα κορυφαία πανεπιστήμια του κόσμου και αποτέλεσε την κύρια στρατηγική επιλογή για την ανάπτυξη της Ευρώπης τον 21ο αιώνα. Με αφετηρία τη Σύνοδο Κορυφής της Λισαβόνας το 2001, έλαβε τα χαρακτηριστικά ενός ορμητικού «κύματος»- «ευρωπαϊκό κίνημα» χαρακτηρίστηκε από αρκετούς σχολιαστές- καθώς συνδέθηκε με τους στόχους της αειφόρου ανάπτυξης και της βιώσιμης ανταγωνιστικότητας της Ευρωπαϊκής Ενωσης στο ρευστό και απρόβλεπτο παγκόσμιο περιβάλλον.

Ηιδέα ότι οι επιχειρήσεις πρέπει να είναι περισσότερο κοινωνικά υπεύθυνες είναι πλέον, όπως θα έλεγαν και οι αμερικανοί φίλοι μας, αυτονόητη. Η ΕΚΕ (Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη), αυτό το πιο διαδεδομένο από όλα τα αρκτικόλεξα, «έχει κερδίσει τη μάχη των ιδεών», όπως αναφέρει το περιοδικό «Εconomist». Και παρ΄ όλο που έχουν υπάρξει αρκετοί άδικοι επικριτές τόσο καιρό, η δυναμική προς τη γενική αποδοχή της ΕΚΕ από τις επιχειρήσεις φαίνεται αναπόδραστη. Η βασική συζήτηση για την ΕΚΕ, όπως την έθεσε πρόσφατα ο ειδικός αντιπρόσωπος των Ηνωμένων Εθνών για τις Επιχειρήσεις και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα John Ruggie, δεν είναι για το εάν αλλά για το πώς.

Σ το βασικό ερώτημα «ως κοινωνία χρειαζόμαστε την εταιρική κοινωνική ευθύνη;» η σύγχρονη οργανωμένη επιχείρηση απαντά - ανεπιφύλακτα και εμφατικάθετικά, όχι με λόγια, αλλά μέσα από την καθημερινή της πρακτική. Στο πλαίσιο του σύγχρονου καπιταλισμού η εταιρική κοινωνική ευθύνη δεν είναι ένα καπέλο που ξαφνικά έγινε της μόδας να φοριέται. Αντίθετα, αποτελεί εγγενή παράγοντα της σημερινής λειτουργίας του συστήματος. Αφενός γιατί στις σύγχρονες ανοιχτές οικονομίες ο ιδιωτικός τομέας καθίσταται όλο και περισσότερο ο κύριος παραγωγός πλούτου, ο σημαντικότερος δημιουργός ανάπτυξης και καινοτομίας και ο μεγαλύτερος εργοδότης.

Για το τι είναι Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη, ποιοι ήταν οι λόγοι που την έκαναν επίκαιρη, γιατί είναι πλέον μια αναγκαιότητα για τις επιχειρήσεις, γιατί καλούνται σήμερα οι επιχειρήσεις να εντάξουν τη βιώσιμη ανάπτυξη στον πυρήνα, στην καρδιά της επιχειρηματικής τους σκέψης, έχουν λεχθεί πολλά. Πιστεύω όμως ότι ήρθε η στιγμή να δούμε μπροστά. Ξεκινώντας από μια σύντομη αναφορά στο πού έχουμε φθάσει μέχρι σήμερα, θα πρέπει να δούμε ποιο είναι το μέλλον, ποια είναι τα θέματα που θα απασχολήσουν την κοινωνία, επομένως και τις επιχειρήσεις, τα επόμενα χρόνια και με ποιον τρόπο θα μπορούσαν αυτά να αντιμετωπιστούν.

Συζητούσα τις προάλλες με τον διευθύνοντα σύμβουλο μιας από τις μεγαλύτερες και πλέον διακεκριμένες ελληνικές επιχειρήσεις, η οποία διακρίνεται για την προσήλωσή της στις αξίες της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης που εσκεμμένα υιοθέτησε πριν από μερικά χρόνια. Τον ρώτησα γιατί αποδίδει τόση σημασία στην κοινωνική ευθύνη της επιχείρησής του, ενώ εκ πρώτης όψεως η κερδοφορία και η ανταγωνιστικότητα είναι αυτά που, λογικά, θα έπρεπε να τον ενδιαφέρουν. Η απάντησή του ήταν αφοπλιστικά απλή: « Η κοινωνική ευθύνη για μας είναι good business ».

Ηβασική ιδέα για τη «διαχείριση των κοινωνικών μετόχων» (stakeholders) είναι αρκετά απλή. Οι επιχειρήσεις μπορούν να κατανοηθούν ως ένα σύνολο σχέσεων ανάμεσα σε ομάδες που έχουν ένα κοινό συμφέρον στο πλαίσιο άσκησης της επιχειρηματικής τους δράσης. Η επιχειρηματική δράση αφορά κυρίως τον τρόπο με τον οποίο οι πελάτες, οι προμηθευτές, οι εργαζόμενοι, οι επενδυτές (οι μέτοχοι, οι κάτοχοι ομολόγων, οι τράπεζες κ.ά.), οι τοπικές κοινωνίες και τα στελέχη αλληλεπιδρούν και παράγουν αξία.

Oπροσδιορισμός της κοινωνικής ευθύνης κατά το πλείστον συνδέεται στη διεθνή βιβλιογραφία, αλλά και στην εφαρμογή της, με τις ευθύνες των επιχειρήσεων. Ορίζεται δε ως το σύνολο των ευθυνών που προκύπτουν από τις άμεσες (π.χ. εσωτερική γραμμή παραγωγής προϊόντων) και έμμεσες (π.χ. παραγωγή προϊόντων μέσω ανάθεσης σε τρίτες εταιρείες) ενέργειες του επιχειρείν καθώς και του συνόλου των ευθυνών που προκύπτουν αποτελεσματικά απέναντι σε όλους τους κοινωνικούς εταίρους (stakeholders).

Με τον όρο Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη αναφέρομαι κατ΄ αρχάς στις ευκαιρίες που προσφέρει η κοινή προσέγγιση των θεμάτων που απασχολούν την κοινωνία. Κατανοώντας τις συνέπειες στην επιχειρηματικότητα από ένα συνεχώς εξελισσόμενο κοινωνικό και περιβαλλοντικό τοπίο και παράλληλα διατηρώντας την ικανότητα μετατροπής των ρίσκων ή προκλήσεων σε διαρκείς λύσεις, η Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη παρουσιάζεται ως ένα συγκριτικό πλεονέκτημα. Η Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη εξελίσσεται σαφώς σε κεντρικό παράγοντα της επιχειρηματικής στρατηγικής.

Οπυρήνας της έννοιας της ηγεσίας είναι η επιρροή που ασκεί ένα άτομο πάνω σε άλλα με σκοπό να τα οδηγήσει «εθελοντικά και πρόθυμα» εκεί όπου ο ίδιος επιθυμεί. Συνεπώς η έννοια του ηγέτη διαφοροποιείται από αυτήν του μάνατζερ, του προέδρου, του αρχηγού, του διευθυντή ή του προϊσταμένου, αφού όλες αυτές οι έννοιες έχουν ως κοινό παρονομαστή την τυπική εξουσία (authority) που πηγάζει από τη θέση τους στη διοικητική ιεραρχία. Σύμφωνα με τον προηγούμενο ορισμό της ηγεσίας, ηγέτες μπορεί να είναι τα ανώτατα στελέχη και όλοι όσοι κατέχουν θέσεις προϊσταμένων, αλλά και ο δάσκαλος στην τάξη, ο γονέας στην οικογένεια, ακόμη και ένα παιδί στην παρέα του.

ΗΕταιρική Κοινωνική Ευθύνη (ΕΚΕ), σύμφωνα με έναν από τους επικρατέστερους ορισμούς, αποτελεί την εθελοντική δέσμευση των επιχειρήσεων σε δράσεις που επιδιώκουν να συνδυάσουν αποτελεσματικά την οικονομική τους απόδοση με τη συνεισφορά στο κοινωνικό σύνολο. Οι δράσεις που καλούνται να αναλάβουν οι επιχειρήσεις, πέραν της συμμόρφωσης με τη νομοθεσία, είναι αποτέλεσμα μιας νέας αντίληψης σχετικά με τον ρόλο που πρέπει να παίζουν οι επιχειρήσεις στο κοινωνικό σύνολο. Συγκεκριμένα, στο ερώτημα αν έχουν οι επιχειρήσεις υποχρεώσεις πέρα από το να σημειώνουν κέρδη έχει διατυπωθεί σωρεία απόψεων.

Οι μεγάλες επιχειρήσεις, κατά κανόνα ανώνυμες εταιρείες, συγκεντρώνουν σημαντικό τμήμα του πλούτου της κοινωνίας και οι αποφάσεις τους έχουν σοβαρές οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις. Η ανώνυμη εταιρεία, σύμφωνα με τον εμπορικό της χαρακτήρα, επιδιώκει εξ ορισμού το κέρδος. Εφόσον δεν πρόκειται για οικογενειακή επιχείρηση, τα όργανα διοίκησης της ανώνυμης εταιρείας (διοικητικό συμβούλιο, διευθύνων σύμβουλος) δεν συμπίπτουν με τους μετόχους της. Παραδοσιακά, το δίκαιο θεσπίζει περιορισμούς, απαγορεύσεις, υποχρεώσεις και ευθύνες των οργάνων διοίκησης σε ό,τι αφορά συναλλαγές της εταιρείας τις οποίες συνάπτουν εξυπηρετώντας ίδια συμφέροντά τους.

Κατά τις τελευταίες δεκαετίες εξελίσσεται σταδιακά και στην Ελλάδα το φαινόμενο της αυτορρύθμισης, με κύριο πεδίο εφαρμογής ποικίλους εργασιακούς χώρους. Η τάση αυτόνομης ρύθμισης των εργασιακών σχέσεων αντανακλά κυρίως στους κώδικες επαγγελματικής δεοντολογίας και επαγγελματικής ηθικής, οι οποίοι έχουν υιοθετηθεί από διαφορετικές επαγγελματικές οργανώσεις και σωματεία. Η εσωτερική αυτονομία του κάθε επαγγελματικού χώρου, οι προϋποθέσεις πρόσβασης στο επάγγελμα, οι όροι ...

Ο Ο Ρολάν Μπαρτ πολύ εύστοχα αναφέρει σε κείμενό του «κοιτάζοντας, ξεχάσαμε πως ίσως κοιτούν και εμάς», φράση που θα μπορούσε κάλλιστα να περιγράφει γλαφυρά την αίσθηση που δίνουν τα σύγχρονα μέσα ενημέρωσης. Καθημερινά δημοσιεύονται έρευνες και μελέτες που υπογραμμίζουν την κρίση αναξιοπιστίας που διέρχονται οι ενημερωτικοί οργανισμοί. Κρίση που είναι οφθαλμοφανής, αν κρίνει κανείς από το περιεχόμενο που φτάνει στα μάτια και τα αφτιά μας. Ισως τώρα, που η κοινωνία απαιτεί περισσότερη ...

Είναι αλήθεια ότι ολοένα πιο πολλά γράφονται για το περιβάλλον, ότι κάποιοι αρχιτέκτονες έχοντας αναγνωρίσει πως είναι τμήμα του περιβαλλοντικού προβλήματος σχεδιάζουν βιοκλιματικά. Και ότι αυτή η ευαισθησία απέναντι στο περιβάλλον θα ήταν η πιο αποδεκτή ερμηνεία του τι θα σήμαινε στην αρχιτεκτονική η Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη, όπου «οι εταιρείες ενσωματώνουν σε εθελοντική βάση κοινωνικές και περιβαλλοντικές ανησυχίες στις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες». Πέρα όμως από ...

Η επιστήμη και η δικαιοσύνη είναι δύο συστήματα με τελείως διαφορετική εκκίνηση, συγκρότηση και φιλοδοξία, η δε μεταξύ τους σχέση είναι αυτή που μπορεί να αναπτυχθεί ανάμεσα σε δύο κυρίες που η μεν μία προσπαθεί να καταλάβει, η δε άλλη επιθυμεί να κρίνει. Δηλαδή μία σχέση της οποίας το ποιόν εξαρτάται από την ποιότητα της πρώτης, ενώ το μέλλον της εξαρτάται από τις αποφάσεις της δεύτερης. Η ελπίδα όλων είναι ότι δεν θα καταλήξει να γίνει ανάρμοστη... Τα τελευταία χρόνια η νευροεπιστήμη έχει καταλήξει στην πεποίθηση ότι κάθε διανοητική κατάσταση αντιστοιχεί σε ένα συγκεκριμένο σχέδιο νευρωνικής δράσης που μπορεί να μελετηθεί με ακρίβεια.

Λένε ότι το στίγμα μιας δεκαετίας φαίνεται μετά το μέσο, οπότε τώρα με άνεση θα έπρεπε να μπορούμε να δούμε ποιο είναι τελικά αυτό που θα χαρακτηρίζει στο μέλλον τη δεκαετία των μηδενικών. Η δεκαετία ξεκίνησε με την υστερία της επικείμενης τεχνολογικής καταστροφής (ποιος θυμάται το Υ2Κ;), αλλά και την εμπορική έκρηξη που ακολούθησε την τεχνολογία και το Ιnternet γενικότερα· και ενώ όλα αυτά, κάπως αφελώς, μας υπόσχονταν ένα κυβερνομέλλον ασημί, hitech και άψογα κατασκευασμένο στον υπολογιστή, τελικά η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική.

Η ανομία και η διαφθορά μοιάζουν πια με καλπάζοντα καρκίνο στο σώμα της ελληνικής οικονομίας. Τα βέλη ενοχής για την κατάσταση αυτή κατευθύνονται ως συνήθως στην πολιτική σφαίρα. Για τον ερασιτεχνισμό των πολιτικών, την αβελτηρία τους, τον οπορτουνισμό τους αλλά και ενίοτε για τις διεφθαρμένες ή έστω ελεγχόμενες συμπεριφορές τους. Στη σημερινή κατάσταση της παρατεταμένης και πανθομολογούμενης κρίσης και παρακμής έχουν εσχάτως πάρει θέση και άνθρωποι μέσων ενημέρωσης. Ομως τα ίδια παθολογικά φαινόμενα εμφανίζονται όλο και συχνότερα παντού.

Φαίνεται πως μάλλον δύσκολα μπορεί να ξεπεραστεί η αμφισημία στις σχέσεις τηςθρησκείας με την τέχνη: το ιερό αποτελεί κατ΄ εξοχήν έμπνευση καλλιτεχνικής δημιουργίας και αιτία αριστουργημάτων στον χώρο όλων των τεχνών. Από την άλλη, στο όνομα θρησκευτικών πεποιθήσεων, η ελευθερία της τέχνης έχει βάναυσα παραβιαστεί, τόσο στο παρελθόν όσο και σήμερα. Τα δύο αυτά μεγέθη- θρησκευτική ελευθερία και ελευθερία της τέχνης- καλείται να σταθμίσει κάθε κοινωνία. Η σύγκρουσή τους είναι κατ΄ εξοχήν πολιτική υπόθεση και δεν αποτελεί θεολογικό ή αισθητικό ζήτημα.

Το πρόβλημα της σύνδεσης της Εκπαίδευσης με την κοινωνική, οικονομική και επαγγελματική ζωή είναι πολυδιάστατο. Αποτελεί αντικείμενο εκτενών συζητήσεων σε πολλά επίπεδα και συχνά κάποιες πτυχές του σχηματοποιούνται σε συνθήματα, που τροφοδοτούν κοινωνικές διαμάχες. Η ανάγκη μιας τέτοιας σύνδεσης προκύπτει από την, από πολλές πλευρές, αναντιστοιχία του περιεχομένου και του πνεύματος της Εκπαίδευσης με τις ανάγκες των αποφοίτων της (της υποχρεωτικής ή της τριτοβάθμιας) ως ενεργών μελών της οικονομικής και κοινωνικής ζωής.

Τι ωραία που το είπε ο Κωνσταντίνος Βήτα σε μια πρόσφατη συνέντευξή του: «[Την] ψυχή μου δεν την ξέρει κανείς κι αυτό είναι το τοπίο από το οποίο αντλώ ελευθερία, ανωνυμία, δύναμη, αυτό είναι παντελώς δικό μου...». Ας είχε μόνο λίγο περισσότερη εμπιστοσύνη στο ότι αρκετά παρόμοια γλαφυρά τοπία ξεπροβάλλουν διαρκώς γύρω του. Με όσα είπε αμέσως μετά για τη «στενεμένη» ελευθερία στο Ιnternet μάς τα χάλασε λίγο. Εξηγούμαι γιατί. Η πολύ παλιά συζήτηση για το μαζί και χώρια- υπόκλιση εδώ στην υπεροχή της λαϊκής σοφίας: μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε- συνεχίζεται και έχει αναδείξει τελευταίως νέα συναρπαστικά επιχειρήματα.

Η αναγγελία για τη νομοθετική προώθηση του σχεδίου νόμου σχετικά με το «σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης», που αφορά αποκλειστικά ετερόφυλα πρόσωπα, έφερε στο προσκήνιο το ζήτημα της αναγνώρισης και ρύθμισης από το δίκαιο των συμβιώσεων ομόφυλων ζευγών. Δύο είναι τα ερωτήματα που ανακύπτουν: α) Είναι δυνατόν να συναφθεί σήμερα γάμος μεταξύ προσώπων του ίδιου φύλου, σύμφωνα με το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο; β) Ποια μπορεί να είναι η νομοθετική αντιμετώπιση των συμβιώσεων αυτών;...

Τι γράφεται σήμερα από τους νέους συγγραφείς πέρα από τα ελληνικά σύνορα; Πώς μπορούμε να μάθουμε για αυτό; Τι έχουν να πουν οι ίδιοι οι συγγραφείς για τη δουλειά τους και με ποιον τρόπο επιλέγουν να μιλήσουν γι΄ αυτήν; Ετούτες οι απορίες (μαζί με μια κρυφή ελπίδα να απαντηθούν) έδωσαν το έναυσμα για να ξεκινήσει η περιπέτεια διοργάνωσης ενός λογοτεχνικού φεστιβάλ στην Αθήνα. Το ΒΗΜΑ ΙΔΕΩΝ ήταν από την πρώτη στιγμή ο ουσιαστικότερος υποστηρικτής αυτής της προσπάθειας, ...

Παλιά είναι η συνήθεια οι εκδότες νέων εφημερίδων να εξηγούν για ποιους λόγους πήραν αυτή την απόφαση και στις πρώτες δεκαετίες του περασμένου αιώνα οι εξηγήσεις ήσαν απλές και σταράτες: όταν «Το Βήμα» κυκλοφόρησε το 1922, στο προγραμματικό του κείμενο, του Δημήτρη Λαμπράκη υποθέτω, ανέφερε ρητά ότι « πρόγραμμα του Ελευθέρου Βήματος είναι το πρόγραμμα του Κόμματος των Φιλελευθέρων εις το οποίον ανήκουν οι ιδρυταί και οι συνεργάται ». Τρία χρόνια νωρίτερα, το 1919, είχε κυκλοφορήσει ...

Μια πνευματική πλάνη καλλιεργήθηκε στην κοινωνία μας την εποχή μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πλάνη της εξίσωσης της ανάπτυξης, της προόδου και της ελευθερίας με μία a priori αποδοχή της ελεύθερης επιχειρηματικότητας ως θεμελίου και των τριών. Στην κακόφωνη αντιπαράθεση για τη φύση της ανάπτυξης- και του πλέον κατάλληλου πολιτικού συστήματος για την επίτευξή της- η ιδέα της προόδου θάβεται κάτω από έναν καταιγισμό στατιστικών μετρήσεων, οι οποίες αποκρύπτουν περισσότερα από όσα αποκαλύπτουν για την ύπαρξη του ανθρώπου.

Πιστεύω στον αναγνώστη. Η σχέση του συγγραφέα με τον αναγνώστη είναι όπως η σχέση ενός παιδιού με έναν ενήλικο. Ως συγγραφέας πρέπει να πιστεύεις στον αναγνώστη, ειδάλλως σύντομα θα πεθάνεις από πείνα, μοναξιά ή συναισθηματική εγκατάλειψη. Ο αναγνώστης σε φροντίζει, σε κανακεύει και σε αναθρέφει, υπηρετεί τις ανάγκες σου, δυναμώνει τις αδυναμίες σου, ανέχεται τις ακρότητές σου και στο τέλος σε αφήνει μόνο και σε βαραίνει ακόμη περισσότερο μ΄ ένα κληροδότημα καλής θέλησης, πίστης και σεβασμού.

Τα διηγήματά σας είναι πολύ σύντομα.Σας πειράζει αν ο κόσμος τα χρησιμοποιεί ως SΜS; Καθόλου. Ειδικά αν στείλουν το διήγημα με τίτλο Ανεπίδοτο Γραπτό Μήνυμα. «Μερικές φορές, αν και όλες οι μπαταρίες υποτίθεται ότι έχουν αφαιρεθεί και σταλεί σε διαφορετική αποθήκη, ένας σύντομος ήχος ξεπηδάει από ένα τηλέφωνο στην αποθήκη με τα αποσυρμένα κινητά. Τότε, ο νυσταγμένος φύλακας εντοπίζει την αυθάδη συσκευή και σβήνει ένα ακόμη ερωτικό μήνυμα που δεν έφτασε στον προορισμό του».

Καθένας από εμάς εκφράζει κάθε τόσο την επιθυμία να κάνει λίγο πιο «πιπεράτη» την πίτα της καθημερινής του ρουτίνας. Τι είδους μπαχαρικό θα μπορούσαμε λοιπόν να διαλέξουμε σε αυτή την περίπτωση; Και σε τι μορφή θα επιλέγαμε να το χρησιμοποιήσουμε; Μήπως ένα μπαχαρικό μόνο στα λόγια; Ή μήπως ένα πιο πραγματικό, δραστικό καρύκευμα στην πράξη; Φοβάμαι ότι πολύ λίγοι άνθρωποι διασαλεύουν έμπρακτα τον οικείο κόσμο τους, έστω και παροδικά. Αυτά τα παιχνίδια συνήθως κοστίζουν πολύ ακριβά.

Χoρηγός, ευεργέτης, μαικήνας, δωρητής, σπόνσορας... Λεκτικές παραλλαγές που σχετίζονται με την έννοια της ιδιωτικής χορηγίας, μια έννοιας που υπάρχει από την αρχαιότητα και που μεταβάλλεται με τις εκάστοτε κοινωνικές συνθήκες. Γιατί από τους ελληνορωμαϊκούς χρόνους ως σήμερα, περνώντας από το Βυζάντιο και τη Φλωρεντία των Μεδίκων, υπήρχε πάντα η ανάγκη στήριξης και προστασίας κυρίως της καλλιτεχνικής και της πνευματικής δημιουργίας. Στην εποχή μας η έννοια της χορηγίας έχει γίνει πια θεσμός που καθορίζεται από νόμους και αφορά όχι μόνο φυσικά πρόσωπα αλλά και ιδρύματα, επιχειρήσεις, ακόμη και τα μίντια.

Η παρέλαση «οικείων» φαντασμάτων από τα γραφεία των τούρκων ανακριτών κλιμακώθηκε τον τελευταίο καιρό. Την τελευταία εβδομάδα άνοιξαν και οι πόρτες των φυλακών για τους ταγούς της τουρκικής κοινής γνώμης που στοίχειωναν επί δεκαετίες τόπους και θέματα στο επίκεντρο των ελληνοτουρκικών πραγμάτων! Εrgenekon είναι το όνομα του δράματος που εξελίσσεται μπροστά στα σαστισμένα μάτια μας. Πολύπλοκα στοιχεία και πολύπλοκα δίκτυα που αποκρυπτογραφούν τη διαπλοκή των υπερεθνικιστικών ομάδων στα σπλάχνα του κράτους και εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία γίνονται τώρα επίσημα στοιχεία της ανάκρισης.