Το ζήτημα της διαφθοράς έχει αναγνωριστεί απο κόμματα , φορείς αλλά και κοινωνία ως μια απο τις σημαντικότερες παθογένειες της νεολληνικής κοινωνίας που ταλανίζει και θέτει εν αμφιβόλω το κοινωνικό-πολιτικό μέλλον της πατρίδος μας.Παράλληλα με την αναγνώριση υπάρχουν και η διακυρηχτικού τυπου δηλώσεις πέρι πάταξης του φαινομένου και άτεγκτης στάσης απέναντι στους παρανομούντες.Όπως συνήθως συμβαίνει με τις διακύρηξεις στην Πατρίδα μας μένουν κενο γράμμα, ανεφάρμοστες.
Κατά την άποψη μου , η διαφθορά στην ελλάδα εχει αναπυτχθεί και ριζώσει στο συλλογικό υποσυνείδητο του μέσου ελληνα για δυο λόγους .
Πρώτον, λόγω της κυριαρχίας του ιδεολογήματος του Λαικισμου.Λαικισμός ειναι η αποθέωση της Μετριοκράτιας ,της ευκολης λύσης , η απούσια σεβασμού και τήρησης σε θεσμούς και κανόνες , η ενταξη των χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων στο κοινωνικό γίγνεσθαί μέσω ενος δικτύου πάτρωνα-πελάτη.Η έλλειψη πίστης στον ορθό λόγο
Δεύτερον , η έλλειψη Παιδειας και Κουλτούρας του Πολίτη.Όταν ο Πολίτης αυτού του κράτους δεν έχει διαπαιδαγωγηθεί στην Ιδεολόγια ότι η τήρηση των κανόνων και των νόμων και οχι η διολίσθηση σε καταστάσεις διαφθοράς οδηγει σε συλλογικές διαδικασίες προόδου που μπορούν να βοηθήσουν και τον καθένα ατομικά .Απαιτείται η δημιουργια του κατάλληλου ιδεολογικού υποστρώματος που θα έχει ως κυρίαρχο μοτίβο σκέψης και δράσης ότι η διαφθορα εκτός απο αντι-πατριωτική και αντικοινωνική δράση , υποδηλώνει και δημιουργεί σχέσεις εξάρτησης ανάμεσα σε πολους εξουσίας και κοινωνικές ομάδες και αυτό απο την φύση τους ειναι αντι-δημοκρατίκό .
Σε όλα τα παραπάνω οι ευθύνες των κομμάτων ειναι κάτι παραπάνω απο τραγικές κάτι παραπάνω απο έκδηλες , το θέμα ειναι αν και κάτα πόσο η κοινωνία ειναι έτοιμη να πάει ένα βήμα μπροστά απο τα Πολιτικά Κόμματα.
Χρήστος Λουτράδης

Η διαφθορά είναι βαθιά ριζωμένη στη νοοτροπία του Ελλαδίτη Έλληνα και αυτό στην πλειοψηφία του λαού γιατί υπάρχουν εξαιρέσεις, που δυστυχώς δεν φαίνονται. Και αυτό, γιατί στο εξωτερικό, όταν πάει ένας Έλληνας, ως επί το πλείστον ξεχωρίζει θετικά! Η αλλαγή πιστεύω, ότι θα ξεκινήσει από τον καθένα προσωπικά που θέλει να ζήσει σε μια κοινωνία ισοκρατίας και τάξης. Σε μικρή ηλικία είχα διαβάσει ένα βιβλίο που το θυμάμαι ακόμα και σήμερα για τα διδάγματα του, το "Παραμύθι χωρίς όνομα" της Πηνελόπης Δέλτα. Αυτό μου είχε διδάξει με ευχάριστο τρόπο, τότε αλλά και όσες φορές το ξαναδιάβασα, πως όταν εστιαζόμαστε στο κοινό συμφέρον προωθούμε και το προσωπικό. Εύχομαι κάποτε, οι Ελλαδίτες Έλληνες, να εστιαστούν στο κοινό συμφέρον. Θα αλλάξουν πολλές καταστάσεις και δεδομένα σε αυτόν τον τόπο, χωρίς να κοιτούν την ιδεολογική ή κομματική τους τοποθέτηση αλλά την πρόοδο του συνόλου.

Η δημιουργικότητα είναι μέσα μας και εκδηλώνεται με τα δημιουργήματά μας. Είτε είμαστε εδώ είτε είμαστε έξω. Δεν πιστεύω ότι ένας δημιουργικός άνθρωπος, απλά "αράζει". Αν είναι δημιουργικός θα δημιουργεί.

Το θέμα είναι στο τι αντιλαμβανόμαστε οι υπόλοιποι που βλέπουμε τα δημιουργήματα. Ίσως γιαυτό πολοί θα αναγνωριστούν μετά θάνατον.

Σίγουρα το περιβάλλον με την αποδοχή της δημιουργίας μας και την ενθάρρυνση μπορεί να βοηθήσει έναν νέο, ή αντίθετα να τον παγιδεύσει σε μια φυλακή μίζερη.